Bruce Hornsby - Indigo Park

Zappo/Thirty Tigers 

Bruce Hornsby vond ik vanaf moment één een intrigerende muzikant. Vooral omdat hij eigenlijk niet in een hokje geplaatst kon worden, zeker niet in dat van de doorsnee singer-songwriters. Hij toerde begin jaren ‘90 met de legendarisch Grateful Dead, maar schreef ook mee aan Eagle Don Henley’s The End of Innocence. Hij was, om maar eens wat te noemen, een tijdje (ere)basketbalcoach en hij is, zo blijkt op dit album – zijn 22ste! - nog altijd bevriend met Bonnie Raitt. Hornsby was te horen op haar succesvolle I Can’t Make You Love Me (1991). Op dit nieuwe album werd ik verrast door, de ook als single verschenen track, Ecstatic. Dat blijkt een wonderschoon duet met de eerdergenoemde La Raitt, bijgestaan door Hornsby’s prima vaste begeleidingsband The Noisemakers. Ex-Dead (en intussen helaas ook the late) Bob Weir leverde eveneens een vocale bijdrage aan dit album, namelijk op Might As Well Be Me, Florinda waar ook zijn gitaar te horen is.
Vermeldenswaard zijn ook de meer eigentijdse (o.a. hip-hop!) invloeden op dit album. Uiteraard zijn Hornsby’s teksten ook weer bijzonder. Zo biedt de track Silhouette Shadows een even fraaie als nauwelijks te volgen gedachtestroom. Riep daar iemand John Dos Passos? Hoe dan ook: fraai! Ik ben zowel qua tekst als muziek op dit album nog lang niet uitgeluisterd! Kortom: Hornsby maakte een intrigerend prachtalbum! En o ja, over dat Indigo Park kon ik weinig vinden. Geen park dus waarschijnlijk, ik vond wel een horror-computerspel dat zo heet.

Cees Bronsveld