Column: Leukste persoon

Minke Weeda is directeur van Rotown Rotterdam en showcasefestival Left of the Dial én columnist voor Heaven.

Er zijn heel veel dingen die bepalen of ik iemand een leuk persoon vind of niet. Hoe ze met bedienend personeel omgaan bijvoorbeeld, of hoe vaak ze me aan het lachen maken. Maar ik vind het ook belangrijk of ik een beetje leuk met ze over muziek kan praten.

Dat lijkt niet al te ingewikkeld, want 99% van de mensen die ik ken, vindt zichzelf een muziekliefhebber, maar zo simpel is het niet. Het moet namelijk niet gaan over wat je eerste singletje was, of wat het beste concert is dat je ooit hebt gezien. Het doet er niet toe of je een band daadwerkelijk leuk vindt, het gaat meer om bijzondere feitjes.

Zeker als je met muziek werkt, ga je vaak naar concerten waar je nooit geld voor zou betalen en je hoort platen die liever geen tweede keer zou opzetten. Maar je weet er wel allerlei details over die goeie gesprekken opleveren.

Vind ik dan.

Wie kan er bijvoorbeeld de meeste bands opnoemen die na hun gewone show nog een toegift doen als een andere band? Dan zegt iemand: “Zoals The Bronx en Mariachi El Bronx, bedoel je?” En dan antwoord ik: “Ja, of zoals No Means No en The Hanson Brothers”

Vind ik meteen al gezellig.

Of bekende artiesten die bij anderen de achtergrondzang hebben gedaan. Kun je prima een half uur mee vullen.

Laatst raakte ik in een gesprek verwikkeld over de twee acts die het verst uit elkaar liggen, maar die je allebei live hebt gezien. Hele goeie vraag vond ik dat en begon meteen in mijn geheugen te graven. Maar nog voor ik met een antwoord kon komen, zei iemand naast me: “Ik heb zowel Einstürzende Neubauten als De Toppers gezien”.

Daar kon niemand meer over heen en die persoon was meteen de leukste persoon die ik ken.