Honey I’m Home en Néomí op SXSW

De magie van showcasefestival SXSW in Austin, Texas is nog altijd groot. Veel jonge muzikanten zien het als een springplank en dat is het ook, al moet je soms voor slechts tien man spelen. Na ruim veertig jaar is de aantrekkingskracht onverminderd. Het draait hier niet alleen om ontdekt worden: hier speelt simpelweg de nieuwe generatie muzikanten. Het is dé plek om jezelf te laten zien aan de muziekwereld.

Tekst Michel Rodrigues Foto Nathan Ben David

Ook gevestigde namen weten SXSW nog steeds te vinden. Alanis Morissette geeft haar status extra glans met een groot optreden en een duet met St. Vincent, terwijl Lainey Wilson aanwezig is voor de première van een documentaire over haar carrière.
In Austin klopt het muzikale hart: er is verbinding tussen muzikanten en publiek, en tussen muzikanten onderling. Niet zomaar een showcasefestival, maar de moeder aller showcasefestivals.
In die context probeert ook een bescheiden Nederlandse afvaardiging voet aan de grond te krijgen: de Amsterdamse band Honey I’m Home en de Rotterdamse zangeres Néomí.
 
Honey I’m Home
Al op de eerste dag speelt Honey I’m Home om 10 uur ’s ochtends bij KUTX, de lokale radiozender. Ondanks het vroege tijdstip en de frisse ochtend is het al druk. De reputatie van de band is hen vooruitgesneld. Twee weken eerder stonden ze nog in een uitverkochte bovenzaal van Paradiso.
Dit optreden is hun eerste show van SXSW, weliswaar ‘off SXSW’, maar KUTX staat bekend om het ondersteunen van jong talent. De presentator kondigt hen aan als ‘all the way from Amsterdam’. Met een ‘wall of guitars’ zetten ze hun set in. Het eerste nummer klinkt nog wat voorzichtig, maar gedragen door het enthousiaste publiek laten ze die schroom snel los. Zelfs een speelse ‘Are you guys deaf yet?’ kan er vanaf.
 
De band straalt plezier uit: hard maar met een zachte kern. Of zoals een kenner het treffend verwoordde: ‘raw garage energy, but they actually know how to land a hook.’
Met opvallende breaks, onverwachte tempowisselingen en vooral, originele melodieën.  Het is de eerste van meer showcases onder meer in Chess Club en Low Down Lounge die stuk voor stuk goed ontvangen worden.
Ze bewegen zich bovendien in een netwerk van gelijkgestemde bands, zoals de New Yorkse groep Hotline TNT. Daarmee lijkt een pad in de Verenigde Staten zich voorzichtig af te tekenen. Achter de schermen opereren ze hecht, als band én als team. Dat is geen garantie voor succes, maar wel iets wat opvalt en overtuigt.
 
Néomí
Twee jaar geleden stond Néomí ook al op SXSW. Dit jaar meldde ze zich pas op het laatste moment aan, wat waarschijnlijk verklaart waarom haar eerste showcase plaatsvindt in Wanderlust Wine Co, een eclectische wijnbar. Ter plekke weet ze nog een tweede optreden te regelen in de bekende Mohawk Austin.
In de afgelopen twee jaar heeft Néomí een duidelijke ontwikkeling doorgemaakt. Muzikaal is ze gegroeid en ook haar positie binnen het Nederlandse singer-songwriterlandschap is versterkt. Ze speelde recent nog op ESNS/Noorderslag in Groningen en gaf een optreden in Het Concertgebouw.

De showcase in de wijnbar laat zien hoe flexibel ze is. In een set van veertig minuten brengt ze breekbare, intieme nummers, gedragen door haar stem en ondersteund door sterke muzikanten. De setting is allesbehalve ideaal: schermen met sportwedstrijden, loeiende sirenes van passerende politieauto’s. Ze blijft overeind en reageert met een lichte, relativerende glimlach. Dit is Amerika en dat hoort erbij.

Tussen de nummers door vertelt ze openhartig dat ze vooral zingt over haar ‘terrible love life’. Ze speelt haar nieuwe single Didn’t I live en geeft in de wat kale setting toe: ‘I feel very exposed and nervous.’ Het typeert het bestaan van een muzikant: telkens opnieuw aanpassen aan de omgeving.
Er is tegelijk ook erkenning. Een fan vraagt haar album te signeren en de Australische zangeres Ella Ion complimenteert haar met een ‘stunning voice’. Het zijn kleine momenten die veel zeggen en dat is misschien wel precies waar SXSW om draait.