Laura-Mary Carter: associaties met Twin Peaks

De songs die klinken voordat Laura-Mary Carter het podium betreedt zetten de toon: gedragen liedjes die de zaal in de juiste stemming brengen. Donkere americana, soms aangeduid als pop noir, met een lichte hang naar het verleden en nostalgie.We horen we onder meer werk van Patsy Cline, muziek om mee te drijven richting de wereld van Carter en haar begeleider Dave.

Tekst Michel Rodrigues Foto Linda Eklov

In Cinetol, kleinschalig en informeel, gedijt Carter zichtbaar. Het voelt als een tweede huiskamer voor haar: dichtbij, vertrouwd en zonder franje. Het merendeel van het publiek kent Carter van Blood Red Shoes, een band die al zo’n twintig jaar meedraait. Veel aanwezigen volgen de band al jarenlang, toegewijde fans dus. In die vanzelfsprekendheid past ook Carter. Ze oogt oprecht verrast door de opkomst in de kleine zaal. Dit is haar tweede solo-optreden, na een show in Parijs, gevolgd door optredens in Antwerpen, Berlijn en later Engeland. Vorig jaar stond ze in het voorprogramma van Queens of the Stone Age in Koninklijk Theater Carré.

Sinds 2021 volgt Carter steeds nadrukkelijker haar eigen pad. Twee jaar geleden, in maart 2024, zag ik haar tijdens een showcase op SXSW in Austin, in de prachtige St. David’s Historic Sanctuary, samen met stijlgenoten Holly Macve en Cecilia Castleman. De muziek die ze nu brengt was toen al in ontwikkeling, zij het nog wat voorzichtig. In de kerkelijke entourage werkte dat juist bijzonder goed: vervreemdend binnen het festival, maar perfect passend bij haar geluid.

Dromerig en donker
Carter heeft hoorbaar gewerkt aan een eigen signatuur. Geen indierock zoals bij Blood Red Shoes, maar een stijl die naadloos aansluit bij haar stem: speels en spannend, refererend aan donkere werelden, maar gevangen in een dromerige sfeer. Af en toe sluipt er een onverwacht geluid in, wat de songs een filmisch karakter geeft. Associaties met Twin Peaks dringen zich op, misschien zelfs als een impliciete hommage aan de onlangs overleden David Lynch.

Haar stem is slepend en meeslepend. De melodie en begeleiding blijven helder, waardoor de nummers toegankelijk blijven. Het surrealistische A Town Called Nothing (We couldn’t be sure, we would get to where we are going) wordt verheven door een galm op haar stem. In het slepende June Gloom keert het duistere, dromerige pad terug. Dat geldt ook voor het sterke Four Letter Word, voorzien van een karakteristiek jarenzestigorgeltje. Waar Carter rechtdoor beweegt en af en toe subtiel afbuigt, neemt gitarist en producer Dave parallelle zijwegen vol fijne hobbels en obstakels: een perfecte combinatie.

Ze speelt vrijwel alle nummers van haar debuutalbum Bye Bye Jackie, dat in september 2025 verscheen. Blue Is Not My Colour staat niet op de plaat, maar wordt prachtig uitgevoerd. Carter verontschuldigt zich voor de beperkte speelduur: de volgende keer komt ze terug met een band. Waarop Dave aanvult, met een glimlach: “…of als er een tweede album komt.”

Laura-Mary Carter: gezien dinsdag 17 februari in Cinetol, Amsterdam