Prince - Timeless

Sony

Het is algemeen bekend dat Prince na zijn dood in 2016 een enorm archief naliet van materiaal dat hij had opgenomen maar nooit gebruikt. Sindsdien worden delen van dit materiaal spaarzaam uitgebracht, ofwel op nieuwe albums speciaal gewijd aan dit restmateriaal, terwijl ook luxe re-issues worden uitgebracht van zijn albums waar opnamen uit dit archief aan worden toegevoegd. Incidenteel heeft dit de nodige aardige tracks opgeleverd, maar heel wereldschokkend is het allemaal nog niet. Het nieuwe Timeless is dat misschien ook niet, maar zo oninteressant als Rolling Stone het album in haar recensie doet voorkomen is het ook weer niet. Volgens mij is het tot nu toe zelfs de meest geslaagde plaat met restmateriaal die sinds zijn dood is uitgebracht. De swingende funky opener I Am You is misschien standaard Prince, maar zeker niet een van minste voorbeelden van deze stijl. Het bijna punky Tick Tick Bang dat volgt brengt niet bijster interessante (want nogal platte, rock ‘n roll) maar laat in elk geval een Prince horen die we niet heel goed kennen. Heaven is dan weer meer vertrouwde Prince, niet slecht, maar ook niet heel goed, waarna I Wonder in hetzelfde stramien past, maar een stuk beter is. Met de dramatische pianoballade With This Tear komen we vervolgens uit bij het hoogtepunt van Timeless. Gezongen met een schitterende falset, behoort dit tot de mooiste ballades die Prince ooit opnam, waarna de tweede plaatkant een aaneenschakeling is van betere Prince-liedjes in diverse stijlen die prima op elkaar aansluiten. Ook deze kant sluit af met een fraaie pianoballade, het live gebrachte How Come You Don’t Call Me Anymore?, waardoor Timeless naar mijn smaak als geheel meer te bieden heeft dan eigenlijk alle posthume Prince’ uitgaven tot nu toe, ook al is het niet de klapper waar menige Prince-fan toch op hoopt.

Eric van Domburg Scipio