Best Kept Secret 2026 kent dappere programmering

Als organisatie van Best Kept Secret 2026 kun je het van tevoren allemaal bedenken, maar in de praktijk moet je maar afwachten of het werkt: een uitverkocht festival organiseren met, voor velen, relatief onbekende namen. Ook in deze twaalfde editie deed het festival zijn naam weer eer aan.

Tekst en foto Michel Rodrigues

Late afzeggingen van een behoorlijk aantal acts bezorgden de organisatie de nodige hoofdbrekens. Met de komst van spannende Nederlandse acts als Pitou en WIES, en de op het laatste moment opgetrommelde Pommelien Thijs, werden de gaten in het programma echter op overtuigende wijze opgevuld.

BKS is overzichtelijk en compact en biedt bezoekers voldoende mogelijkheden om veel acts te zien. Je hoeft zelden te rennen om op tijd te zijn voor je volgende optreden. Alleen bij de Casbah, een kleiner podium, kan dat soms wat lastiger zijn. Of zoals Elvin Usidame, artistiek directeur, donderdag in het Brabants Dagblad vertelde: ‘Mensen kunnen zich hier fijn bewegen, dat komt steeds weer terug.’

Het programma zit bovendien ingenieus in elkaar. Wie het optreden van Nick Cave als afsluiter op zaterdag zag, weet dat een festival niet altijd hoeft te eindigen met een headliner die vooral voor feeststemming zorgt. Zoals altijd nam hij het publiek mee in zijn eigen wereld. Twee uur lang werd hij daarbij lucide begeleid door zijn muzikanten. Het was opvallend stil toen hij klokslag twaalf uur de laatste noten van Into My Arms zong en veel bezoekers mijmerend huiswaarts keerden.

Eigenlijk gold hetzelfde voor Jack White op vrijdag. Vlak voordat Merol het festivalterrein op zijn kop zette, speelde hij een verrassende set. Vooral het eerste deel, met nieuw werk, maakte indruk: logge riffs en Led Zeppelin-achtige invloeden bepaalden de de set. Pas in het tweede deel kwamen nummers uit zijn White Stripes-periode voorbij.
Maar wat waren nu eigenlijk de echte secrets? Voorafgaand aan het festival verschenen weer talloze lijstjes, maar Best Kept Secret draait juist om het volgen van je eigen instinct. Op vrijdag waren, naast eerdergenoemde Pitou en Jack White, vooral Model/Actriz en Sudan Archives hoogtepunten. Hun muziek verschilt hemelsbreed van elkaar, maar juist hun drang om grenzen te verkennen en te overschrijden maakt hen zo interessant.

Sudan Archives zette al vroeg op de dag een bedwelmende en opzwepende show neer: een onewomanshow waarin beats, zang en viool moeiteloos samensmolten. Bij Model/Actriz dringt de vergelijking tussen frontman Cole Haden en Freddie Mercury zich natuurlijk op. Haden performt in extremis en begeeft zich voortdurend tussen het publiek, waardoor je als toeschouwer achterin soms iets mist van zijn charisma. Muzikaal kiest de band echter een heel andere koers. Vooral de repetitieve gitaarpartijen, voorzien van een bescheiden dosis gruis, zorgen voor een hypnotiserend effect waarin muziek en performance samenvloeien.

Op zaterdag waren de momenten van verwondering niet van de lucht. Eigenlijk voelde de hele dag als één groot geheim dat ontdekt moest worden. Neem alleen al de opening van de dag door Mark William Lewis. Met zijn band brengt hij donkere, groovy en melancholische songs. Er is een fraaie balans tussen muzikaal vakmanschap en songstructuur: geen eindeloze composities, maar nummers met voldoende dynamiek en afwisseling. Opvallend zijn de intermezzo's van Lewis zelf op mondharmonica en een nummer met trompet. De warme baritonstem van de zanger zelf zorgt voor intimiteit. Lieve mensen zijn het, na het optreden omhelzen ze elkaar met de uitdrukking: wat hebben we hier nu meegemaakt?

Ook Maddie Ashmann maakte indruk. Hoewel haar optreden niet door grote mensenmassa's werd bezocht, verraste zij met technisch hoogstaande muziek. Toch verliest zij zich nooit in virtuositeit; haar microtonale composities blijven altijd in dienst staan van sterke en vanzelfsprekende songs. Een artiest om zowel aandachtig naar te luisteren als naar te kijken.

En Hiqpy dan? Van Hiqpy zijn we inmiddels gewend dat de band zich met volledige overgave op het podium stort. Waar doorgaans vooral zangeres Abir, gitarist Victor en bassist Tom de aandacht opeisen, verdient drummer Kasper deze keer een speciale spotlight. Op de achtergrond legt hij met bijna maniakale precisie een ritmische basis neer die essentieel is voor het karakteristieke geluid van de band.

Soms blijkt een secret nog volop in ontwikkeling. Dat geldt bijvoorbeeld voor Etta Marcus. Tot voor kort trad zij vooral solo op, simpelweg omdat er geen budget was voor een volledige band. Inmiddels wordt zij begeleid door een bassist en drummer. Helaas kwam het geluid van de snare tijdens haar optreden niet goed uit de verf, waardoor de subtiliteit van haar songs niet altijd volledig tot zijn recht kwam. Op haar ep's klinkt alles net iets verfijnder. Daar valt live nog winst te behalen.

Ellie Rowsell van Wolf Alice wilde zaterdagavond niet meer alleen ‘an intellectual beauty queen’ zijn. Hoewel er ruimte was voor een aantal songs van The Clearing lag de nadruk in de set vooral op oudere songs, met meer ballen. Rowsell had daar duidelijk meer zin in en die deze met overgave. Tussendoor merkte ze op hoe bijzonder ze het vond om op een affiche te staan tussen haar helden: Hayley Williams, een belangrijke inspiratiebron voor Wolf Alice, en Nick Cave, die later die avond het festival zou afsluiten.