Buck Meeks driedubbelleven

Buck Meek heeft een razend drukke maanden voor de boeg. Op 27 februari verscheen zijn vierde soloalbum The Mirror en in maart trekt hij met zijn band uitgebreid door Europa. Als verrassing introduceert hij tijdens die concertreeks ook Kisser, een gloednieuwe groep waarin onder meer zijn Nederlandse echtgenote Germaine Dunes speelt.

Tekst Eddie Aarts 
 
En een week nadat hij zijn laatste ‘eigen’ optredens geeft in Finland begint in Noorwegen een nog veel uitgebreidere tour van Big Thief – de succesvolle band die hij oprichtte met Adrienne Lenker – die hem naar nog meer Europese steden en beduidend grotere podia zal brengen. Genoeg om hem eens naar te vragen dus. We beginnen met de plaat.

“Eigenlijk namen we die op zoals we altijd doen”, vertelt Buck Meek, “met mijn bandmakkers in één ruimte. In een cirkel, samen live zingend en spelend, terwijl de opname loopt. Maar dit keer was het ook volslagen anders. Want terwijl wij speelden werden, getriggerd door de liveband, tegelijkertijd geluidssferen gecreëerd door mijn vriend James Krivchenia. Hij is de drummer in Big Thief en de producer van mijn plaat, maar hij is daarnaast ook ambient muzikant. Hij betrok daar Adrian Olsen bij, de geluidstechnicus die een lading elektronica meebracht én benaderde Alex Somers. Ook die maakt fantastische elektronische muziek en werkte onder meer met Sigur Ros en Jonsí. Wat zij toevoegden was minder ritmisch georiënteerd en heel open minded, maar onmiskenbaar verbonden met wat wij deden.”
Dat alles gebeurde in Ringo Bingo, de studio in een blokhut bij het huis van van Meek en en zijn vriendin Germaine. “Een aantal nummers heb ik buiten op de veranda ingezongen terwijl ik door het raam keek naar de band die binnen stond te spelen. En in weer een andere kamer deden James, Adrian en Alex hun ding. En ze hadden een microfoon bij de snaredrum aangesloten, die in hun ruimte weer een of ander stuk elektronica aanstuurde. Parallele werelden die elkaar voortdurend beïnvloedden. En dat is wat je hoort.”
 
“Er staan wat lovesongs op de plaat maar ook nogal wat liedjes die draaien om angst en de dood van wat familieleden en een goede vriend.” Stevige kost, maar niet met een heel zware plaat als gevolg. “Toen we begonnen met opnemen had ik vrijwel alle nummers geschreven, behalve Soul Feeling. Dat ontstond in de studio en gaat over mijn grootvader. We zijn nog altijd heel close, maar zijn geheugen gaat snel achteruit. Vooral wat recente dingen betreft, maar zijn langetermijngeheugen, zijn soul memory is er nog en zorgt ervoor dat hij nog heel erg zichzelf is. In het nummer probeer ik te ontdekken wat geheugen nu precies is en wat het precies betekent voor wie we zijn en voor ons karakter. De compositie staat ook op James’ naam en weet je waarom? Ik had de coupletten al geschreven en de eerste woorden van het refrein, ‘Soul Feeling’, en was op zoek naar de extra regels. Maar hij zei: ‘Niet doen. Laat het zo, da’s precies goed’. Versimpelen was zijn advies, maar dat is juist het soort raad die eigenlijk alleen een goeie vriend je kan geven.”

Zo werkt het ook in Big Thief. Samen songs schrijven vraagt heel veel vertrouwen en het lef je kwetsbaar op te stellen, vertelde Meek al eens in een interview. De scheidslijn tussen die band en Bucks eigen platen is helder maar veranderde wel in de loop der tijd. “We schreven zo nu en dan iets met z’n tweetjes, maar Big Thief is in beginsel Adrienne’s band; zij draagt de liedjes aan en wij voegen daar partijen en arrangementen aan toe. Pas voor het laatste album deden we dat anders en schreven we een paar nummers met z’n drieën from scratch. De Meek-platen kan ik volledig naar eigen inzicht doen. Het zijn mijn liedjes en ik kies zelf met wie en waar ik die wil opnemen of uitvoeren.”

Grappig genoeg maken zowel James als Adrienne daar geregeld deel van uit. Da’s niet zo vreemd, licht Meek toe: “Voor hen en álle mensen met wie ik werk geldt dat we elkaar vertrouwen omdat we elkaar al heel lang kennen. En daarmee ook elkaars instincten en kwaliteiten, zwakheden en blinde vlekken. Dan durf je, net als met familie, ook eerlijk te zijn. Ook over lastige dingen, omdat je weet hoe je het moet brengen en men begrijpt hoe je het bedoelt. Maar juist de verschillende invalshoeken zijn essentieel.”

Wat teksten betreft luistert het zo mogelijk nog nauwer, bekent hij. “Ik kan daar heel lang op broeden. Elk woord telt, de ruimte ertussen en zelfs wat je niet zegt. Ik zie songs als een soort architectuur. Daar past enorm veel informatie in en ik wil graag heel precies bepalen wie ik daarbij betrek. Maar wanneer we eenmaal in de studio zijn laat ik dat goeddeels los en geef ik iedereen de ruimte. Maar na zo’n dag spelen moet je ook wat afstand nemen en brengt het kiezen van de juiste elementen weer een heleboel nieuwe gevoelend en beslissingen met zich mee. Het is een balanceer-act tussen intuïtie en verstand.”

Dat leerde hij in Big Thief, maar ook door jazz te spelen. “Geïmproviseerde muziek heeft een eigen vocabulaire en taal, en die zorgen voor een gemeenschappelijk begrip. De song, toonladders en andere structuren zijn daar belangrijke onderdelen van, maar idealiter vergeet je dat alles wanneer je op het podium staat en ‘praat’ je spontaan met elkaar. Maar die taal leren vraagt veel studeren.”
Voor de tournee brengt hij zijn band mee en kunnen we kennis maken met het nieuwe project Kisser. “Het is een rockbandje uit L.A., met Germaine, Luke Temple, Jesse Quebermann-Turley en Jefertitti Moon. Ik speel leadgitaar en ‘open’ dus voor mijn eigen concert, maar het voelt als een double header. We hebben nog geen muziek uitgebracht; tegen die tijd vermoedelijk wel. Maar ik vind het waanzinnig materiaal en ben enorm opgetogen het live te laten horen. Net als Germaine natuurlijk; het is tof dat ook in haar geboorteland te kunnen doen.”

Buck Meek kent ons land inmiddels vrij goed maar was hoe dan ook nooit erg honkvast. Hij groeide op in Texas, studeerde in Boston en verkaste daarna naar New York. In de beginjaren van Big Thief werden in een busje de Verenigde Staten doorkruist. En vervolgens al spelend de wereld. Dragon New Warm Mountain I Belieev In You, de voorlaatste plaat van Big Thief die in 2022 menige jaarlijst aanvoerde, werd op maar liefst vier studio’s opgenomen. En hoewel zijn nieuwe plaat heel dicht bij huis vorm kreeg, neemt ook Meek graag op verschillende plaatsen op. “Een nieuwe locatie helpt je je ingesleten gewoonten af te schudden. Er zijn collega’s die zweren bij vaste adressen. Ik voorkom liever dat het té comfortabel wordt, zodat ik kan reageren op die nieuwe omgeving. En dat kan overal zijn. Allerlei plekken vinden ook hun weg naar mijn songs, zeker wanneer ik ze ter plekke schrijf. Ik hou van liedjes die zo’n omgeving heel precies voelbaar maken; het tijdstip, het weer, de kleur van het licht. Voorwerpen kunnen ook referentiepunten zijn.”

Vooralsnog levert dat vooral muziekteksten op, maar iets anders is beslist denkbaar. “Ik droom er weleens van ooit een boek te schrijven”, aldus Meek. “Ik schrijf al van kinds af aan. Mijn grootouders waren professoren Engels. Mijn oma was een groot Shakespeare-kenner en mijn opa expert op het gebied van Faulkner. Ze hebben me met een hoop literatuur grootgebracht en voor het slapen gaan werd me E.E. Cummings en dat soort spul voorgelezen. Zo leerde ik lezen en schrijven. Misschien komt dat boek er nog weleens. Maar ik hou van songs als medium, want al hebben ze geen beeldcomponent zoals een film, ze kunnen wel een complete wereld optrekken. Geluid en tekst kunnen veel dimensies en context creëren, bijvoorbeeld in het contrast tussen een mineur- en een majeurakkoord. Elke ervaring of gedachte kun een je kwijt in een song. Dat daarbij de visuele mogelijkheden van een foto, film of schilderij ontbreken is een beperking. Maar van die beperking werkt voor mij juist bevrijdend.”

De komst van Germaine, zelf ook artieste, in zijn leven voegde daar nog aan toe. “Ze zingt mee op een aantal nummers van The Mirror en ze is een fantastische songschrijver en heeft ook wat heel pittig spul geschreven voor Kisser. Haar Engels is geheel goed en waarschijnlijk veelzijdiger dan dat van mij. Maar ze springt ook heel vrij met de taal om, gebruikt die expressief en durft regels te breken. Misschien wel omdat het haar tweede taal is verzint ze woorden en combineert ze die op manieren die ik nooit zou verzinnen maar die heel goed werken. Ze zoekt de randen op. Dat inspireert me en herinnerde me eraan dat er inderdaad geen regels zijn we taal on the go ontwikkelen. Hopelijk hoor je daarvan ook een klein beetje terug op The Mirror.”
 
Dit interview verscheen in andere vorm ook op de website van Paradiso’s Sugar Mountain.

Buck Meek & Kisser live: 25 maart in Ancienne Belgique, Brussel; 26 maart in Tolhuistuin, Amsterdam; 27 maart in Doornroosje, Nijmegen.