Column: Ontnuchterend antwoord

Minke Weeda is directeur van Rotown Rotterdam en showcasefestival Left of the Dial én columnist voor Heaven.

Afgelopen jaar trad een band tijdens Left of the Dial op in een van de kerken en dat was zo verschrikkelijk mooi dat de halve zaal in tranen was. Ze kregen een staande ovatie en ik hoorde iemand zeggen dat hij ter plekke had besloten dat het laatste nummer dat ze hadden gespeeld moest worden gedraaid op zijn begrafenis. Vier personen om hem heen antwoordden met rooie ogen in koor dat zij dat ook wilden.

Wij hadden de band een paar weken eerder in Dublin gezien en toen stonden we ook tussen de snikkende mensen. Maar er waren er ook een hoop die alle teksten keihard meebrulden, dus het viel op dat moment minder op.

Sindsdien waren we vaak op plekken waar de band speelde. Of we hoorden van mensen die ze ergens anders hadden gezien. En elk keer ging het erover hoe emotioneel die personen raakten van het optreden.

Op Left of the Dial hadden de tranen ook over mijn wangen gelopen en ik dacht toen dat het voor de band de meest bijzondere avond ooit moest zijn. In zo’n mooie kerk met honderden mensen die helemaal ondersteboven waren van hun nummers.

Achteraf gezien zal dat wel meevallen, want die jongens zien dus avond na avond huilende mensen voor hun podium staan.

Ik vroeg me af hoe dat zou zijn. Misschien is het precies hetzelfde als het spelen voor uitverkochte zalen met juichende menigten, maar het leek me dat het toch wat met je moet doen als je na elk optreden over-emotionele mensen te woord moet staan.

Ik vroeg het aan een kennis die in een band had gespeeld die ook vaak huilend publiek had. Niet in dezelfde hevigheid, maar regelmatig zag je er zowel betraande gezichten in de zaal als bij de merch-tafel.

Hij haalde zijn schouders op en zei: “Ja, dat is wel mooi ja.”

“Maar wat denk je dan als dat steeds weer gebeurt?”

“Nou, soms ben je natuurlijk wel blij dat je muziek zo wordt gewaardeerd, maar net zo vaak denk je aan de bak met nasi in de koelkast die je als je thuis bent gaat eten.”