Dayna Kurtz - Love gets in the way

Aan het eind van ons gesprek doe ik een bekentenis: mijn favoriete Dayna-songs, zoals Love Gets In The Way, Venezuela, It’s How You Hold Me en You’re Not What I Need (But You’re All That I Want), zijn allemaal liefdesliedjes. Dayna Kurtz zwijgt even, en verzucht dan: “Zo schattig.”

Tekst Johan Doove 

“Maar het klopt”, vervolgt ze. “Deze liedjes, waar ik nog A-Grade aan toe zou willen voegen, stammen allemaal uit de beginperiode van de relatie met mijn echtgenoot, en ze zijn honderd procent oprecht. Er zit geen snufje fictie bij en ik meen elk woord ervan uit de grond van mijn hart.” Het zijn – niet toevallig – ook de publiekslievelingen.

Terwijl we videobellen zit Dayna Kurtz ontspannen op de veranda van haar blokhut en pelt ze een knoflook. Kurtz, afkomstig uit de staat New Jersey, woont tegenwoordig afwisselend in het noordelijke Vermont, in een blokhut met eigen moestuin, en in de winter in het zuidelijke Louisiana (New Orleans). Tenminste, als ze niet op weg is naar haar volgende optreden, want ze koos bewust voor een leven on the road.

“Als jonge vrouw was ik weg van Jack Kerouacs On The Road. Ik las en herlas het boek, en toen wist ik het zeker: ik wilde ook een rondtrekkende troubadour worden, op zoek naar het ‘echte’ Amerika. Mijn lied Just Like Jack (van het album Postcards From Downtown), gaat over de vrouwen die de hoofdpersonen onderweg teleurgesteld achterlieten.” 

“Ik was in december 1997 op tournee in Denemarken”, herinnert ze. “Het was donker en het regende. Ik liep alleen door de straten, voelde me eenzaam en had heimwee. Ik besloot te doen wat ik altijd doe op zulke momenten: ik ging naar de film, liefst een recente blockbuster. Dat was toen Titanic. Daar werd ik niet vrolijker van, en ik was ervan overtuigd dat ik nooit zo’n liefde zou beleven als Leonardo di Caprio en Kate Winslet. Zo ontstond Love Gets In The Way.

So come on and make a mess of me/I won’t walk away

I thought I wanted freedom/But love got in the way

Dayna Kurtz ontwikkelde haar eigen geluid dankzij drie troeven. Ten eerste haar warme, donkere stem, vaak vergeleken met die van Nina Simone. Heel anders dan de hoge piepstem van zoveel zangeressen met kleine-meisjes-uitstraling en veel diepgaander en imponerender. “Tijdens de opnamen van Postcards From Downtown, mijn eerste studioalbum, moest ik ’s ochtends terugkomen om één track van de vorige dag opnieuw in te zingen. Ik merkte toen dat mijn stem in de ochtend lager is dan ’s middags of ’s avonds, en besloot voortaan alle tracks alleen in de ochtend te zingen!”

De tweede troef is haar gitaarspel in diverse ‘open’ stemmingen. Dat geeft een eigen helder geluid en nodigt uit om met een bottleneck te spelen, beter bekend als slidegitaar, een stijl die we kennen van Ry Cooder, Sonny Landreth en Bonnie Raitt.

De derde troef is haar samenwerking met producer en drummer Randy Crafton, en zijn vaste ploeg muzikanten, met name bassist Dave Richards en toetsenist Peter Vitalone. Op het podium wijkt gitarist Robert Maché de laatste jaren niet van haar zijde. Zijn gitaarspel kenmerkt zich door subtiliteit: geen overdadige notendiarree, maar alleen de juiste noten op het juiste moment, met respect voor de stiltes in de muziek. 

In haar carrière veroorloofde Kurtz zich enkele muzikale uitstapjes: in 2012 en 2013 verschenen twee Secret Canon-platen met covers van vergeten jazz- en r&b-klassiekers. En in 2022 verscheen Lulu And The Broadsides, haar flirt met de muziek uit New Orleans. Met wederom Crafton als producer en Maché als gitarist, en verder muzikanten uit de stad die zij in 2006 in Nola al bezongen had.

Ze schakelt moeiteloos over naar vrolijke New Orleans-liedjes, zoals A-Grade, Ice Cream Man en Take My Advice. In Bigger In Texas haalt zij geestig uit naar Texaanse mannen met grootspraak.

When push comes to shove/Comes to making some love

Well not everything’s bigger in Texas

De plaat bevat ook de liefdesballade How Do I Stop en een fraaie cover van Nick Cave’s Into My Arms.

“Ik denk niet dat er een tweede Lulu-plaat zal komen. De New Orleans-invloed zal blijven, maar dan versmolten met mijn eigen stijl. In de komende shows geven we extra aandacht aan de liedjes van het album Postcards, maar we doen niet de hele plaat – die wel te zien is op YouTube.”

“Een andere muzikale hartenwens is fado, de Portugese blues. Ik zou graag een tijdje in Lissabon wonen en fado leren zingen en spelen. Sterker, ik weet zeker dat ik fadozangeres was geworden als mijn wieg in Portugal had gestaan. Grappig genoeg speel ik Last Good Taste in dezelfde stemming als de fadomineurgitaar.”

“Ik speel graag in Nederland voor een publiek dat me altijd netjes heeft behandeld en trouw is gebleven. En hoe ouder ik word, des te meer ik dat ben gaan waarderen. Zonder die steun was ik wellicht zelfs gestopt. Daarom kijk ik uit naar het weerzien in december.”

Dayna Kurtz & Robert Maché, live: 30 november in La Truite d'Argent, Houffalize; 3 december in Gouwekerk, Gouda; 4 december in Oostkerk, Middelburg; 5 december in de Amer, Amen; 6 december in Podium Gorter, Balk; 7 december in de Schalm, Westwoud; 8 december in Q-bus, Leiden; 9 december in Zonnehuis, Amsterdam; 11 december in PLT, Heerlen; 12 december in Pop-up Podium, Almelo; 13 december in Thiemeloods, Nijmegen; 16 december in In The Woods, Leusden.