De laatste avond van Hank Williams

Het was beestenweer, die oudejaarsdag van 1952. Hank Williams had ’s avonds een optreden in Charleston, West Virginia en de volgende dag stond hij voor Canton, Ohio geboekt. De kerst had hij doorgebracht bij zijn moeder in Montgomery, Alabama om te herstellen van een zware griep. Het plan was om naar Charleston te vliegen, maar alle vluchten waren tot nader order geannuleerd, dus zat er niets anders op dan de auto te nemen. Nog steeds te zwak om zelf achter het stuur te zitten, besloot hij ene Charles Carr, een plaatselijke scholier, als chauffeur in te huren.

Anderhalve dag de tijd hadden ze om drie staten verderop te komen. De reis vorderde zo langzaam dat ze pas laat de volgende middag Knoxville, Tennessee binnenreden, waar ze nog net op tijd het vliegtuig wisten te halen. Vanwege het slechte weer moest het toestel echter kort na de start rechtsomkeert maken, zodat ze Charleston wel konden vergeten. Bovendien was Hank Williams inmiddels weer zo ziek als een hond, waarbij hij ook nog eens een hardnekkige hikaanval kreeg. In het Andrew Johnson Hotel spoot een in aller ijl geroepen dokter hem morfine en vitamine in, wat zich slecht verdroeg met de zware pijnstillers die hij tegen zijn chronische rugklachten slikte. Om nog maar te zwijgen van zijn tomeloze drankzucht en zijn verslaafdheid aan pepmiddelen en slaappillen.

Tegen elven sjorden Charles Carr en een hotelportier Hank Williams in zijn Cadillac. Rond middernacht werd de blauwe cabriolet onderweg naar Canton wegens te hard rijden aangehouden. De politieagent maakte nog wel een opmerking over de blauw aangelopen, bewegingloze passagier op de achterbank, maar liet het daar verder bij toen hij hoorde om wie het ging. Pas in de vroege morgen had Charles Carr zijn paniek voldoende in bedwang om in Beckley, West Virginia bij een ziekenhuis halt te houden. Daar konden ze zo gauw geen lijkschouwer optrommelen, reden waarom hij moest doorrijden naar het een half uurtje noordelijker gelegen Oak Hill. Volgens de overlijdensakte, nog voor dag en dauw opgemaakt, waren acute bloedingen in hart en nek de doodsoorzaak van Hiriam Williams, “roepnaam: Hank, leeftijd: 29 jaar, beroep: radiozanger”.

Die nieuwjaarsdag kreeg het volgepakte Memorial Auditorium in Canton te horen waarom de King of the Hillbillies verstek moest laten gaan. En terwijl een enkele volgschijnwerper het podium belichtte, zongen achter de gesloten gordijnen de andere country ’n’ western-sterren van die avond samen met alle fans in de zaal de populairste gospel van Hank Williams: No more darkness, no more night. Now I’m so happy, no sorrow in sight. Praise the Lord, I saw the light. Daarna kon de show beginnen.

Lees verder over Hank Williams op Popstukken: Die eeuwige pijn en The The in de ziel van Hank Williams.