Dove Ellis: de rijzende status van een anti-ster

Aan het begin van het jaar speelde Dove Ellis (echte naam Thomas O’Donoghue) op ESNS. De verwachtingen waren hoog en werden ruimschoots ingelost. Inmiddels is Dove Ellis genomineerd voor de Mercury Prize 2026, samen met onder anderen Paul McCartney, Olivia Dean en Raye. Na een periode van stilte kondigde hij plotseling een aantal optredens aan. Vanavond staat hij in de Tolhuistuin in Amsterdam, dit keer op een wat groter podium en als headliner. Met veel liedjes.

Tekst en foto Michel Rodrigues
 
Het podium voelt eigenlijk als een huiskamer waarin je als publiek op bezoek bent. Een zeer intieme setting, waarin Dove Ellis soms nog lijkt te zoeken naar de plek waar zijn gitaar staat. Gewoon spelen, zonder al te veel decorum of show en met weinig woorden. Alles is nog klein. Zelfs de merchandise bestaat voorlopig uit niet veel meer dan posters, stickers en buttons.

Maar iedereen in de zaal lijkt het al te weten: de knop staat op springen. Dove Ellis staat aan de vooravond van iets groters. Iedereen is bereid zich aan zijn muziek over te geven, in afwachting van het moment waarop alles samenkomt in de songs en de muzikale uitvoering van Dove Ellis en zijn band.

Het is een avond die vraagt om aandacht en concentratie. Zijn optreden wordt een voordracht van zielenroerselen, met wendingen in de nummers die soms voor een onverwachte stilte zorgen. Maar er zijn ook momenten waarop zijn hartenpijn zich ontlaadt in een explosie van emotie. Verzonken in zijn pianospel, de ogen gericht op een dode muur achter het podium, zegt hij: “Ik weet niet waar dit nummer over gaat, waar het vandaan komt.” Het zijn een paar van de weinige woorden die Dove Ellis ons meegeeft. Bijna verontschuldigend lijkt hij zijn onmacht tegenover het publiek te verklaren.

De songs van zijn album Blizzard komen voorbij en heel veel nieuwe nummers. Zijn inspiratie lijkt onuitputtelijk. Hij blijft zich concentreren op het maken van muziek. Waarschijnlijk is dit nog maar het begin van een pad dat grotendeels moet worden uitgestippeld. Het is vakmanschap: werken met melodie en tekst om uiteindelijk tot iets magisch te komen. Of, zoals NME het treffend omschrijft: ‘It’s bedroom pop, if the bedroom was a French catacomb with the tunnels blocked up.’

Het optreden heeft een open geluid, waardoor alle ingrediënten van de songs en instrumenten helder te horen zijn. De kleinste details komen naar voren: de kraak in zijn stem, het kletteren van de bassnaren en het tikken van de drumstok op de rand van de snare, de cross-stick.

Het zoet van Dove Ellis’ zang zorgt ervoor dat je wordt betoverd. Alsof je net als bij de Sirenen niet meer kunt ontsnappen. Volgens een van de interpretaties van die mythe zou degene die naar hun gezang luisterde alles te weten komen wat er op aarde was gebeurd. Bij Dove Ellis is het de zang die je vasthoudt: vol liefde, maar ook vol weerbarstigheid. In Little Left Hope klinkt zijn stem bijna spookachtig, terwijl When You Tie Your Hair Up prachtig en explosief wordt opgebouwd.

Dove Ellis is geen Bob Dylan, Joni Mitchell, Thom Yorke of Jeff Buckley, maar met zijn eigenzinnige manier van schrijven begeeft hij zich in hun buurt. De betekenis van zijn teksten laat zich niet zomaar ontsluiten. Dat hoeft ook niet. Juist de keuze van de woorden roept emoties op en laat ruimte voor een eigen interpretatie. Zoals in Love Is: Love is not the antidote to all your problems.

Voor een publiek dat nog niet volledig vertrouwd is met zijn songs, is het optreden ook een proeve van geduld. Luisteren, de inhoud laten bezinken en voelen wat de songs met je doen. Niemand lijkt dan ook teleurgesteld wanneer er geen toegift komt. Het hoofd en het hart zullen bij menigeen al overvol zijn.

Dove Ellis live: gezien op 20 augustus in de Tolhuistuin, Amsterdam.