De muziek van Charlie

“Zou het niet aardig zijn om te weten welke muziek ze draaiden op de redactie van Charlie Hebdo? Dat is echt een onderwerp voor Heaven”, zei mijn vrouw laatst. Ik keek haar wat onverschillig aan. Mijn vrouw heeft soms aparte ideeën. “Hoe zouden we daar iets zinnigs over kunnen zeggen?”, antwoordde ik. “Je kunt het ze gewoon vragen.” “Ik denk niet dat ze op telefoontje van ons zitten te wachten”, bromde ik. “Die hebben op dit moment wel wat anders aan hun hoofd.” “Ik wil ze best een e-mail sturen”, zei ze, wat ze voorzover ik weet nog niet heeft gedaan. Dat komt vaker voor, dat ze iets toezegt en niet uitvoert, maar dat is een ander chapiter en in dit verband niet relevant. Want ze had me aan het denken gezet.

Welke muziek klonk er terwijl de tekenaars bezig waren? Franse chansons ben je geneigd te denken, maar dat ligt zo voor de hand dat je het waarschijnlijk gelijk moet verwerpen als te weinig tegendraads. Aan de andere kant, het moet heerlijk zijn de neus van Sarkozy te tekenen, terwijl Carla Bruni op de achtergrond Quelqu’ un Ma Dit fluisterzingt. Of zouden ze naar de pianowerken van Erik Satie hebben geluisterd, dat onbegrepen genie uit de vorige eeuw? Ook een sympathieke provocateur die pas na zijn dood de erkenning kreeg die hij verdiende. Het zou passend zijn, maar is het natuurlijk veel te romantisch gedacht. Waarschijnlijk brulden ze mee met veel te harde rockmuziek. Ooit zullen we wel lezen wat de muzikale voorkeuren van Stephane 'Charb' Charbonnier Bernard 'Tignous' Verlhac, Jean 'Cabu' Cabut en anderen waren, als voetnoten bij de verhalen over hun levens. En mogelijk zullen we dan knikken: ‘Ja dat is muziek die past bij een vrijdenker.’

Tot die tijd wil ik u uitnodigen bij te dragen aan een soundtrack voor vrijdenkers. Als een muzikaal eerbetoon. Uw suggesties zie ik graag tegemoet op louis.nouws@gmail.com.