Een zwoele zomeravond met Frazey Ford

Het concert van Frazey Ford vanavond in de Stevenskerk in Nijmegen is uitverkocht, maar er zijn nog kaartjes voor haar optreden morgen in Openluchttheater Caprera in Bloemendaal. Een mooiere besteding van een zwoele zomeravond is nauwelijks voorstelbaar.

Frazey Ford kennen we als zangeres van The Be Good Tanyas, het Canadese trio dat begin deze eeuw mede dankzij de onwaarschijnlijk succesvolle soundtrack van de Coen Brothers-klassieker O Brother, Where Art Thou? volop de aandacht trok met hun hedendaagse versie van traditionele countryfolk. De groep bestaat naast Ford uit Trish Klein en Samantha Parton, en hoewel de Tanyas nooit officieel zijn opgedoekt – ze bleven nog sporadisch optreden – hebben ze hun langste tijd gehad. Dixit Ford.

Klein vervolgde haar muzikale pad met Po’ Girl, een samenwerking met Allison Russell. Ford kwam in 2010 met haar solodebuut Obadiah, dat in het verlengde ligt van de Tanyas, maar ook een onmiskenbaar soulgevoel bezit, zeker in het nummer If You Gonna Go. Dat viel ook filmmaker en schrijver Robert Gordon op toen hij het liedje toevallig op de radio hoorde. Hij raakte er zo gefascineerd door dat hij alles in werk stelde om in contact te komen met de zangeres.

“Robert komt uit Memphis en schreef diverse boeken over de muziekscene daar”, vertelt Ford. “Hij was ook betrokken bij de uitgave van de Al Green-box en hij kent de Hi Rhythm Section persoonlijk. Hij stelde voor dat ik eens met de Hodges-broers ging jammen, gewoon om eens te kijken hoe dat ging.” Dat was niet aan dovemansoren gericht. “Bijna niemand weet dat ik in mijn tienerjaren in een Al Green-coverband heb gespeeld. Hij was mijn grote held. Maar ik was vooral verliefd op de Hi-sound.”

Het kenmerkende geluid van de huisband van het Hi-label, gepolijst door producer en trompettist Willie Mitchell, is het warme bad waarin zangwonders als Green, Ann Peebles, O.V. Wright en Syl Johnson konden gloriëren. “Er is altijd zó veel te horen en tegelijkertijd klinkt het zacht. Het geluid is vol, maar laat ruimte aan de vocalisten en de instrumentalisten. Als je het in één woord zou moeten vatten, dan zou ik zeggen: organisch.”

Zo’n twee jaar geleden toog Frazey Ford voor een eerste sessie naar de Royal Studio's in Memphis. “We hebben toen wat covers gedaan plus September Fields, een nummer van mezelf. Ik was werkelijk verrast door wat er uit de bus kwam. Mijn akoestische versie op gitaar klonk toch echt meer als country, zoals de meeste liedjes die ik schrijf. Maar met hun inbreng werd het soul, wat me duidelijk maakte dat country, folk en soul helemaal niet zo ver uiteen liggen als we soms geneigd zijn te denken. Het is meer een kwestie van ritme en een bepaald gevoel.”

Uit het interview dat eerder verscheen in het magazine van maart/april 2015.