Elín Hall: dubbeltalent uit IJsland

Een van de muzikanten die op het festival ESNS 2026 in Groningen getipt werd als ‘must see acts’ was Elín Hall. Afkomstig uit IJsland waar zoveel interessante muziek gemaakt wordt. Hall speelde op het festival in de middag een akoestische set in Bagels and Beans. In de avond speelde ze in een langere showcase in de Rabo Forumzaal en liet ze horen en zien wat ze in haar mars heeft. Verrassend en heel anders dan de akoestische versie eerder op de dag. Haar muziek is multidisciplinair, dat maakt haar performance heel spannend. Ze is actrice en wisselt dat af met haar muziekcarrière. Twee albums heeft ze inmiddels gemaakt en het derde is onderweg.

Tekst Michel Rodrigues Foto Daniek Snijder
 
Goede muziek vergt gewoon wat tijd voordat je aanhaakt. Het luisteren is een beetje ‘werken’. Er is bij de IJslandse veel om naar te luisteren en naar te kijken. De songs leven in de spanning tussen herinnering en mythe, en transformeren de fantasie die verrassend echt aanvoelt. Ze zijn voorzien van de juiste instrumenten, met als uitgangspunt zang en gitaar. Veelal ingetogen, vertellend.
Hall heeft een stem die krachtig is, en buigzaam. Ze kan er alle kanten mee op. Haar stem leent zich voor de verhalen die ze wil vertellen, met muziek, die een een opvallende dynamiek kent: van klein naar groot.

ESNS 2026
Na ESNS 20026 sprak ik haar over het festival en over haar inspiratie, muzikale ontwikkeling en het maken van keuzes. “ESNS was een zegen. Ik heb nog niet zoveel op dat soort festivals gespeeld. Wel op Icelandic Airwaves (festival in Reykjavik). Maar ESNS is veel groter. Gelukkig was er een Nederlandse fan die mij van dat festival kende, dat zorgde voor een herkenningspunt. Ik heb met hem op IJsland een show in de auto gedaan en dat was een complete verrassing voor zowel hem als mij. Je ontmoet mensen op een hele andere manier en krijgt daar dan een connectie mee. Het was heel speciaal maar zeker een van de gekste dingen die ik heb meegemaakt.”

Elin Hall speelt niet allen in zalen en festivals maar ook op andere plekken waar ze voor wordt uitgenodigd. “Als muzikant geeft het mij de uitdaging om op verschillende plaatsen muziek te maken. Je weet dan eigenlijk nooit van tevoren waar je precies gaat spelen. En dat maakt het spelen op andere plaatsen altijd spannend. Een van de meest interessante plekken was in een zwembad. Ik moest spelen op een duikplank. Het was een evenement van een bedrijf gespecialiseerd in cosmetica. De uitdaging was vooral om niet steeds naar beneden te kijken. Het was verschrikkelijk eng maar het zag er wel mooi uit. En ik houd van dat soort gekke dingen. En het klonk ook heel goed.’
 
Ballen hooghouden
Naast haar muzikale carrière doet Elín Hall veel andere dingen zoals het spelen in films. Het is wonderlijk hoe zij al die ballen hooghoudt. “Ik heb geweldige mensen die me helpen. Als ik die niet zou hebben zou ik het niet kunnen doen. Als ik dingen interessant vind laat ik het niet met rust. Dan wil er gelijk alles vanaf weten en soms ook dingen mee doen. Ik heb nooit gepland om actrice of muzikant te worden. Het is gelopen zoals het gegaan is. Ik doe eigenlijk alleen maar dingen die ik leuk vind en blijf dat ook proberen. Toen ik tiener was deed ik dat al. En nu word ik er zelfs voor betaald.”
Ze hoeft voor zichzelf geen keuze te maken. “Veel mensen zeggen me dat ik me moet focussen op één van de twee richtingen. Maar daar geloof ik niet in. Mensen in een hokje stoppen werkt contraproductief. Ik doe in ieder geval heel erg wat mijn hart mij ingeeft. Maar je hebt er moed en kwetsbaarheid voor nodig.”

Gehoord worden
Op haar album Heyrist Í Mér (Kan je me horen?) vraagt Elín Hall zich af of mensen echt naar haar (muziek) luisteren. “Als beginnende artiest moet je je natuurlijk een weg banen en uitroepen dat je er bent. Maar de fundamentele boodschap is natuurlijk dat ik gehoord wil worden in persoonlijke relaties. Dat geldt voor iedereen. Veel jonge vrouwen hebben het gevoel dat je kunt praten en praten maar dat niemand luistert: men hoort je wel maar luistert niet naar wat je zegt. Het album is ook tijdens covid uitgebracht. Die periode heeft dat gevoel natuurlijk versterkt. Het gaat dus vooral om het niet begrepen worden, het niet serieus genomen worden. Mijn moeder heeft het gevoel gehad dat er pas op haar vijftigste naar haar geluisterd werd. Dus ik heb nog een lange weg te gaan.”

Comfortabel voelen
“Ik ben me de laatste jaren veel meer op mijn gemak gaan voelen. Het is een lange weg. Het enige probleem dat ik benoem is dat ik eigenlijk soms oververmoeid ben. Maar ik vind dat een luxeprobleem. Want hoe kan je dit als een probleem zien terwijl je hier altijd van gedroomd hebt? Maar ik weet nu wat ik aan het doen ben en ik krijg daardoor zelfvertrouwen. Als teenager heb je die twijfel en nu voelt het ook als een bevrijding. Het scheelt tijd en energie want je hoeft je niet meer zoveel druk te maken over de vraag: doe ik het goed?”
“Een deel is natuurlijk dat je moet leren wat belangrijk is en wat je serieus moet nemen. Maar toen ik wat jonger was heb ik er alles aan gedaan om serieus genomen te worden. Daar is ook het album vandaan gekomen. Ik wilde erkend worden voor mijn werk. Ik maakte toen al een aantal jaren muziek. En had al meer succes als actrice. Het voelde ook als een laatste smeekbede aan de industrie. Ik heb alles erin gestopt en ik ben blij dat ik het gedaan heb. Mooie kunst en muziek komt voort uit dit soort wanhoop: alles of niets. Het is zeker ‘gehoord’ in IJsland en het heeft me mijn leven op zoveel manieren doen veranderd.”

Blijven of weggaan?
Tijdens ESNS speelde ze het nummer America. Het gaat over het leven in een wat kleinere gemeenschap: blijf je daar of ga je weg? “Als je op IJsland woont ben je gewend aan een kleiner perspectief. Ik voel me zeer betrokken bij mijn land, het voelt alsof ik hier gewoon moet zijn. Maar ik zie ook alle mogelijkheden buiten IJsland, het voelt alsof er een push en pull beweging in mij gaande is. En daar ben ik nu mee bezig. Het nummer America gaat over iemand die in IJsland is gebleven en zich afvraagt: zal ik iets bereiken als ik hier blijf? Het nieuwe album wat ik aan het maken ben neem ik nu op in Londen en gaat ook over het op afstand kijken naar IJsland, op een hele andere manier. De titel van het nummer verwijst naar de metafoor ‘Dreams can come true.’ Het gaat dus niet over Amerika. Ik heb het nummer drie jaar geleden geschreven. Maar nu voelt het ineens heel anders. Ik overweeg nu de titel te gaan veranderen. Ik houd het er ook van om soms in die onzekerheid te zitten waar ik precies wil zijn. En me soms niet comfortabel voelen vind ik ook fijn, het geeft me bijvoorbeeld voeding aan het afmaken van mijn nieuwe album.”

Kracht van suggestie
Als je naar haar songs luistert, teksten leest en beelden ziet voel je heel veel suggestie: ‘Ik ben altijd de persoon geweest die vrijmoedig is. Het is een manier om te communiceren voor mij. Daarin ligt voor mij ook schoonheid. Mensen te verrassen. Ik wil niet doen wat mensen eigenlijk van me verwachten. Mijn laatste album was bijvoorbeeld qua melodie een beetje soft maar de teksten zijn grotesk. Dat fantasievolle boeit me. En door vrijmoedig en direct te zijn op een bijna niet comfortabele manier kan ik dat bereiken. Misschien heeft dat te maken dat ik acteur ben.”
In haar liedje Heaven To A Heathen zingt ze: This is how euphoria can turn to phobia (zo kan euforie omslaan in een fobie). En de vraag is natuurlijk of zij dat zelf heeft meegemaakt: “Ik ben gefascineerd door dit soort tegenstellingen: prachtige momenten die hun schaduwzijden kennen. En lelijke dingen die hun schoonheid bezitten. Het nummer is ontstaan uit dat donkere gevoel van verdrietig zijn, het bijna verslaafd zijn aan destructie. Net zoals het gaat bij een verslaving: het ene moment voel je je geweldig en het andere moment verandert het in het tegenovergestelde. Iedereen maakt dit wel mee. Het nummer is eigenlijk een commentaar op dit soort momenten.”

De muzikante heeft nog veel verhalen te vertellen. Ze observeert, neemt het tot zich en zingt wat haar raakt: “Ik werk nu aan een nieuw album. En het verhaal daarachter is vooral een breder gevoel te geven van wat me beweegt. De verhalen die ik nu wil vertellen gaan over het niet comfortabel zijn. Ik ben geraakt door momenten die voelen als je dingen niet hardop mag zeggen. Daarnaast ben ik geraakt door dingen die je laten weten hoe kwetsbaar je bestaan eigenlijk is. Ik ben een moody persoon die meer naar de donkere kan neigt en minder naar de positieve kant. Ik heb daar vrede mee. Die vrede komt voort uit het feit dat het mij als kunstenaar op die manier heeft kunnen raken en mij via mijn kunst met andere mensen heeft kunnen verbinden. We registreren kunst allen via onszelf.”

Volgens de zangeres heeft de manier hoe mensen naar jou kijken ook een achtergrond: “Mensen kijken altijd naar zichzelf als ze naar mij kijken. Ik kijk ook altijd naar mezelf als ik naar andere mensen kijk. We registreren kunst alleen door onszelf. En dat is mooi want je hoeft sommige dingen niet zwaar op te vatten wat mensen van je vonden. Je hebt het niet in de hand hoe mensen naar je kijken en of mensen van je houden of niet.”

Grenzen: noodzakelijk kwaad?
Waar veel mensen aan het zoeken zijn naar het bewaken van hun grenzen lijkt dat voor Elín Hall niet de eerste prioriteit. Maar ze begrijpt die zoektocht wel. “Ik wil mezelf geen grenzen op leggen. De maatschappij vaart wel bij het labelen en het in hokjes stoppen van mensen. Dat is het laatste wat ik wil: nadenken over wie ik niet ben. Dat wordt namelijk sowieso voor me bedacht. Ik volg gewoon de flow van mezelf: als ik op een dag besluit te stoppen met acteren en me alleen zou focussen op de muziek dan is dat even waarschijnlijk als dat ik zou beginnen met het regisseren van een film. Ik heb geen idee hoe mijn leven verder zal lopen. Het kan nog alle kanten op gaan ook al is dat soms heel ingewikkeld. Maar ik ervaar het als positief. Vrijheid gaat steeds over hoe je ernaar kijkt en hoe je beslist ermee om te gaan.”

Laufey
Op de korte termijn wordt haar muziekcarrière verder verrijkt doordat ze het voorprogramma van Laufey verzorgt: “Ik ga in maart voor het eerst haar show openen in IJsland en daarna een aantal supports in Europa. Ik voel me zeer vereerd en het is heel spannend om te doen. Laufey is fenomenaal en haar succes is buitengewoon. Ik ken haar al sinds mijn dertiende. Ik ben met haar opgegroeid en heb gezien hoe ze begon met het spelen van cello naar het niveau van een megapopster. Ik vind het geweldig om in haar voorprogramma te spelen. We maken verschillende soorten muziek maar wat we gemeen hebben is dat zij ook een verhalenverteller is. En daarin heb ik een verbinding met haar.”

Naast support act bij Laufey zijn er nog een paar andere optredens en vooral een paar festivals waaronder tweemaal The Great Escape. Bovendien gaat ze nog naar Canada (daar is ze opgegroeid) om daar wat shows te doen. “Ik doe graag alleen die dingen die ik zelf echt goed vind. Voor mij is het belangrijk onafhankelijk te blijven en te bepalen wat ik zelf wil doen.”