Emmylou Harris: vaarwel Amsterdam, vaarwel Amerika

Je voelt het aan alles deze avond. Dit is niet alleen maar een afscheid van Emmylou Harris, maar ook van Gram Parsons en van de liefde voor Amerika. Harris staat misschien wel symbool voor de onschuld, voor de prachtige muziek en voor de hippiecultuur die uiteindelijk met de Hickory Winden over de oceaan ons bereikte.

Tekst Micheal Struis Foto Les Banks

We omarmden niet alleen Emmylou, maar ook de cultuur en de levensstijl die daarbij hoorde. Dat is nu voltooid verleden tijd. Nog een keer komen we bij elkaar in de kathedraal van de country. Het concertgebouw is voor even die prachtige Ryman midden in Nashville.
 
Zelf ben ik een laatbloeier. In mijn leven speelt Led Zeppelin de blues, Black Sabbath de rock en Thin Lizzy de folkmuziek met The Doors als alternatieve outsiders. Totdat laat in de jaren negentig ik werd gewezen op de muziek van Steve Earle, Townes van Zandt en Guy Clark. Een nieuwe muzikale wereld vol songs en verhalen opende zich als een doos van Pandora. Toegegeven het werk van Emmylou Harris trok niet mijn aandacht tot hetalbum Wrecking Ball. In dit genre een baanbrekende plaat. Daarom zit ik deze avond in Het Concertgebouw. 
 
Onder een ovationeel applaus betreedt de grand dame van de country met haar uitmuntende begeleiders het podium om direct Love Hurts in te zetten met Jim Lauderdale als stand in voor de afwezige Gram Parsons. Het is geen overtuigende start, de geluidsmix kan beter, haar stem klinkt schel en wordt door de tweede stem van Lauderdale overtroeft in volume, maar het komt deze avond meer dan goed. 
 
Gram Parsons is alom aanwezig. Harris draagt haar hele carrière, haar geweldige leven vol met inspirerende ontmoetingen en in dienst van de countrymuziek op aan die befaamde ontmoeting met hem in de jaren zestig. Het zal deze avond ook gaan over talrijke andere ontmoetingen en vriendschappen. Harris roemt de samenwerking met Rodney Crowell, die tijdens haar eerste optreden in Amsterdam al in haar Hot Band zit. Haar vriendschap met Steve Earle. “De man die nooit slaapt en altijd maar doorgaat”, grapt zij. Vervolgens krijgt zijn Goodbye een prachtige vertolking. De bluegrass Monroe family komt langs in Get Up John en Levon Helm en Townes Van Zandt worden ook gecoverd. 
 
Al die tijd staat de bijna tachtigjarige Harris in het midden van het podium en roemt en dirigeert haar bandleden om haar heen. Harris vertelt het publiek dankbaar te zijn voor het warm bad in Nederland in 1975. “Je moet weten dat vooral Gram in Amerika niet echt op veel sympathie kon rekenen. Hij vertelde mij dat hij hier in jullie land direct werd begrepen en omarmd”, vervolgt Harris. Het zijn deze woorden die het verschil maken met andere concerten van haar.

Het afscheid is ingezet en het publiek voelt dat. In haar eigen nummer Boulder To Birmingham verwerkt ze het verlies van Parsons. Er komt een zinderend slot. De band verlaat niet het podium, maar zet nog eenmaal de toegift You Never Can Tell in. De mensen klappen, dansen en stromen naar voren richting het podium. Dan is het afgelopen. Nog lang klapt, stampt en smeekt het publiek voor een terugkeer, maar Harris is onverbiddelijk; een afscheid is een afscheid!     

Muziek blijft toch het mooiste exportartikel uit het verder grimmige Amerika, vertelt mij een enthousiaste bezoeker na afloop. En zo is het.

Gezien: 24 mei in Het Concertgebouw, Amsterdam