Frank Boeijen: zielsverheffend en zinnenprikkelend
Frank Boeijen: zielsverheffend en zinnenprikkelend
Ze begrijpen elkaar. Zij, een beeldschone van weleer. Haar oude dag niet verbergend, eerder gracieus tonend. Een grande dame. Hij, een zingende chroniqueur met hart en ziel. Niet meewarig terugkijkend op de gloriedagen van zijn ongewilde sterstatus. Met beide voeten op de grond. Tijdloos: De Roma en Frank Boeijen. Zaal en zanger versmelten. Ze hebben beiden een verhaal te vertellen, maar hebben daarvoor geen woorden van node. Dit gaat veel dieper.
De Liefde & Moed–tour beleeft op 28 april haar apotheose in een uitverkochte art deco-zaal in Borgerhout, de meest etnische wijk van Antwerpen. Een wijk ook waar racistische spanningen tussen verschillende bevolkingsgroepen vaak gewelddadig oplaaiden. De zanger uit Nijmegen bereikte in Nederland en België in de jaren tachtig een sterstatus na diens antiracistische lied Zwart Wit over een moord op een Antilliaanse jongen. Die klassieker blijft deze avond onbespeeld, waardoor het nog harder nadreunt als de laatste klanken allang zijn verstomd. Frank Boeijen is meesterlijk impliciet.
Het uitgeserveerde repertoire bestaat ook nu weer overwegend uit ballades. Een gewaagde keuze in een grotere zaal als De Roma. Maar Boeijen gaat allerminst kopje onder in de intieme melancholie of het gestage tempo van zijn liedjes. De overtuigingskracht, overgave en het spelplezier zijn hiervoor te groot. Het is een avond vol zielsverheffend en zinnenprikkelend genot. In die zin blijkt er niets veranderd sinds de Liefde & Moed-karavaan afgelopen maart een aanvang nam in de Nederlandse theaters.
Muzikaal hield de Nijmeegse zanger het toen klein. De muziek leek beteugeld om de grote sentimenten als liefde, vriendschap, vreugde en verdriet, leven en dood ruim baan te geven. Hoe anders dit keer in Antwerpen. Aan subtiliteit is niets ingeboet, sterker nog: de liedjes zijn gegroeid. Het lijkt of de zanger en zijn uitgelezen combo - multi-instrumentalist Rens van der Zalm, toetsenist Ton Snijders, bassist Charles Nagtzaam en drummer Martin de Wagter - de nummers gaandeweg van een nieuwe, nog onontdekte dimensie voorzien. Live worden de liedjes van zijn laatste album met beduidend meer reliëf gebracht. De zeggingskracht is ook letterlijk toegenomen. Op sommige momenten ontpopt het collectief zich zelfs als een stuwende rockband. Hetgeen als opmaat naar de komende festivaltournee alvast positief stemt.
Vriendschap is liefde en liefde is vriendschap, zingt Frank Boeijen in de De Onderkant Van De Hemel. De sterfelijkheid die daar als spelbreker prominent aanwezig is, treedt magisch voor het voetlicht. Een dood echter die ook weer troost biedt. En die niet alleen maar neemt, maar ook geeft. Waardevolle herinneringen bijvoorbeeld. De vertroosting tegen de dood mag dan heilloos zijn, maar wat verklankt Frank Boeijen het mooi. Het is zeker niet alleen maar kommer en kwel dat de toon zet in De Roma. Er is ook tijd voor verliefdheid, drank, humor, genot, kortom: de roes van het leven - herkenbaar voor iedereen die al wat kilometers op het levenspad heeft afgelegd.
Frank Boeijen is een zwerfkei in het Nederlandstalig muzieklandschap. Troubadour, dichter, chansonnier, musicus of misschien zelfs popidool? De vergelijkingen met Bob Dylan en Leonard Cohen zijn niet voor niets vaker gemaakt. Zijn muziek is gerijpt. Om het te voelen moet je in het volle leven staan. En ook De Roma vertelt haar verhaal. Ze staat fier, trotseert haar bouwkundige gebreken die met de jaren aan het licht komen en is een tijdloze schoonheid op leeftijd. Een beter decor voor de gelouterde muziek van Frank Boeijen is haast niet denkbaar.