Gia Ford - A Room Within A Room

Chrysalis Frontline

Er zijn drie zangeressen die me al een tijdje bezighouden: Faye O’Rourke van Soda Blonde, Bess Atwell en Gia Ford. Wat hen verbindt, is niet alleen hun onderscheidende stem, maar ook de manier waarop ze hun eigen muzikale koers bepalen. Ze lijken alle drie nauw verbonden met hun muziek, op hun eigen voorwaarden en zonder zich al te veel aan te trekken van de gebaande muzikale paden. Hun songs hebben diepgang en zijn altijd verrassend. Gia Ford werkt gestaag aan haar muziek. Bijna precies twee jaar na haar debuutalbum Transparent Things verschijnt nu haar tweede plaat: A Room Within A Room. En daarmee overtreft ze haar debuut. Het is een spannend en uitgesproken muzikaal album, waarop Ford haar eigen wereld verder vormgeeft.
De titel van het album verwijst naar een herinnering uit haar jeugd. Haar vader bouwde een kamer in hun slaapkamer. Als kind is zo’n ruimte natuurlijk magisch: een wereldje binnen de wereld. Op latere leeftijd krijgt datzelfde idee een andere, meer symbolische betekenis. Een eigen innerlijke ruimte creëren binnen de grotere wereld om je heen. Het is een passende metafoor voor het album, dat zich voortdurend lijkt af te spelen op de grens tussen de buitenwereld en Fords eigen verbeelding.
A Room Within A Room telt elf songs en kent een grote variatie aan arrangementen. De productie, onder leiding van haar gitarist Conor Houston, geeft de plaat een bijna live aanvoelende energie. De instrumenten zijn dicht met elkaar verweven, maar nergens wordt het overdadig of chaotisch. Juist die onderlinge spanning maakt de muziek interessant. Na vele luisterbeurten valt er nog steeds iets nieuws te ontdekken. Je bent nauwelijks bekomen van het ene nummer of het volgende dient zich alweer aan. Neem A Spy in the House of Love, een van de hoogtepunten van de plaat. Nauwelijks is het nummer afgelopen of God barst los met een paar messcherpe gitaarakkoorden en dreunende drums. Het contrast is groot, maar voelt nergens geforceerd.
Ford heeft zelf eens opgemerkt dat het schrijven van liedjes zelfbeheersing vereist. Die beheersing is ook in haar teksten voelbaar. Ze observeert, beschouwt en legt haar overpeinzingen vast. Ze beschrijft mensen in hun dagelijkse bestaan, maar ziet tegelijkertijd de vervreemding en absurditeit van de situaties waarin ze zich bevinden. Daaronder ligt vaak een onheilspellende onderstroom. In Shell klinkt het bijvoorbeeld: “I have been a shell all day, I have been in hell all day.” De muziek en tekst versterken elkaar daarbij voortdurend.
Ook de videoclips van Ford dragen bij aan die sfeer. Ze zijn sterk gestileerd en hebben iets surrealistisch, met vaak een melancholische ondertoon. Haar gevoel voor verbeelding beperkt zich dan ook niet tot de muziek. Op het eerste gehoor kunnen de songs van Ford soms complex lijken. Maar wie beter luistert, ontdekt hoeveel harmonie en melodie erin schuilgaan. Uiteindelijk zijn de songs zelfs opvallend helder en eenvoudig. En juist dát is knap. Zang, tekst en melodie vormen een vanzelfsprekend geheel. De aanvullende instrumentatie voegt daar kleur en warmte aan toe. Zo functioneren de blazerspartijen in A Spy in the House of Love en Versions of You niet als versiering, maar als wezenlijk onderdeel van de songs. Alles lijkt zijn plaats te hebben. Het zijn bijna allemaal kleine pieces of art. Daarmee toont Gia Ford zich niet alleen als muzikant, maar ook als kunstenaar in de bredere zin van het woord. Muziek, beeld en verbeelding lijken bij haar onderdeel van hetzelfde creatieve proces. Op A Room Within A Room is vooral duidelijk te horen dat hier iets wordt gecreëerd. Je hoort muzikanten die hun eigen stempel op de uitvoering drukken. Dat sluit aan bij wat Ford zelf eerder zei over haar muziek: het album staat voor haar tegenover het hypercleane, geoptimaliseerde geluid dat tegenwoordig overal aanwezig lijkt. De kleine imperfecties, de spanning tussen de instrumenten, de onverwachte wendingen en de voelbare energie van een band die samen speelt: ze geven A Room Within A Room karakter. Gia Ford bouwt haar eigen kamer binnen de kamer: een muzikale ruimte waarin ze volledig haar eigen regels lijkt te bepalen.

Michel Rodrigues