Uw ervaring op deze site wordt verbeterd door het gebruik van cookies.
Sta cookies toe Meer informatie ×

Recensie

Tekst: Lenny Vullings
vr 20 november 2026

Queens of the Stone Age - Perfecth

Recensie

Matador

Josh Homme en zijn roedel stoere patsers staan al jaren bekend als zowat de grootste badasses in de rock ’n roll. Overal waar ze komen laten ze met snoeiharde riffs en lompe grooves een vettig spoor van verschroeiing na. Dat Homme over de jaren is opgedroogd tot een ware hunk draagt hier overigens zeker aan bij. Je wilt ze zien; je wilt ze zijn. Nu, album nummer negen is uit: Perfecth. Hun recente, semi-akoestische catacombe-tour heeft iets in hen aangewakkerd, want zo rustig als op Perfecth hebben we de stampende machine niet eerder gehoord. We kennen hun rustige kant natuurlijk wel van losse nummers als The Vampyre Of Time And Memory, en I Wanna Make It Wit Chu, maar een heel album zonder beukers? Ongehoord! en hier en daar pakt men in QOTSA-minnend muziekland dan ook de fakkels en de hooivorken. Een akoestische gitaar?! Hoe durven ze?! Edoch, als we eerlijk zijn: wat is er nou meer badass dan het compromisloos volgen van je muze? En als die muze volgen betekent dat je een nummer Where The Goth Girls At? moet noemen, dan neem ik die cringe ditmaal voor lief, want hun gevoel voor melodie is sinds Like Clockwork niet zo sterk geweest. Zo is de zang op Easy Street van een buitengewone schoonheid, en leent Phantom Limb de cadens van Alice in Chains’ No Excuses – nog zo’n plaat die het akoestisch uitstekend doet. De loomheid van de grooves zijn misschien niet geschikt om op te moshen, maar ze laten de heupen nog steeds wiegen: Sunday is een sexy bop welke ik op elk feestje zou kunnen draaien! De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat sommige nummers wel erg veel op een variatie van Vampyre lijken (zo weet ik zéker dat Mono op Like Clockwork staat, maar ik kan het niet bewijzen), en sommige teksten zijn te kinderlijk ingestoken; niet elke woordspeling is per definitie een goede songtekst! Echter, het album is stilistisch gezien alleszins te respecteren – zelfs als het niet je ding is – en het is een prachtige aanvulling in hun schier ongenaakbare oeuvre. Zowaar ik leef hebben de Queens een zondagochtendplaat gemaakt: hulde!

Lenny Vullings