Column
Column: Supermodellen in Engeland
Minke Weeda is directeur van Rotown Rotterdam en showcasefestival Left of the Dial én columnist voor Heaven.
Via Left of the Dial zijn we bevriend geraakt met een Engels supermodel. Tenminste… het is niet echt een supermodel, het is een vrij onopvallende man van in de vijftig, maar door zijn werk wordt hij door jonge bands behandeld als een supermodel.
Als je met hem op stap bent, vormt er al snel een rij van muzikanten die met hem willen praten. Als je geluk hebt, blijven ze op een afstandje wachten tot hij even tijd heeft, maar het kan ook gebeuren dat iemand je aan de kant elleboogt om dichterbij hem te komen.
Ik kon daar altijd wel om lachen, maar ik begin langzaam te begrijpen hoe irritant dat eigenlijk is. Het is in Engeland nu al een keer of vijf gebeurd dat wij aan muzikanten werden voorgesteld die ons amper een blik waardig gunden, hooguit verveeld “oh hallo” zeiden en vervolgens apathisch de andere kant opkeken. Als degene die ons voorstelde er vervolgens bij zei dat we van Left of the Dial waren, veranderde alles. Ze sprongen meteen in de houding en bleken vol gezellige praatjes te zitten.
Ik heb aan ons supermodel gevraagd of hij er niet doodmoe van werd, maar hij haalde er zijn schouders over op. Ja, het is een beetje irritant, maar het hoort er gewoon bij.
Misschien moeten wij dus ook maar accepteren dat wij er als heel erg saaie mensen uitzien, maar dat ons festival ook een soort supermodel is. In Engeland dan.