Recensie
Jake Bugg - Alamo
Lovebug Recordings
Toen ik dit nieuwe, alweer zevende album van de Britse indie-folk singer-songwriter Jake Bugg in de cd-speler legde was ik niet bepaald enthousiast. Veertien jaar terug had hij als tiener de nodige indruk gemaakt met zijn titelloze debuutalbum waarop hij zich presenteerde als een soort indiefolk-versie van Oasis, maar met de directe opvolgers stelde hij danig teleur, waardoor ik hem al snel niet meer echt volgde. Afgaand op de hoes van Alamo kreeg ik de indruk dat hij nu wellicht een afslag richting americana had genomen, maar dat bleek helaas niet het geval. De liedjes waarmee de eerste helft gevuld waren, klonken me nogal slapjes in de oren. Normaal gesproken had ik het album tegen de helft al uitgezet, maar in de drukte was ik daar nog niet aan toegekomen toen ik bij Ten Stories High opeens opveerde. ‘Hey, dit is best een heel prima song.’ En dat gold eigenlijk voor de meeste songs in het tweede deel. Uiteraard luisterde ik de eerste liedjes daarna weer terug, maar die spraken me, met uitzondering van The Lift, nog steeds nauwelijks aan. Daarmee is Alamo geen topalbum, maar telt het beslist genoeg goede songs om in overweging te worden genomen, al zitten die dus vooral achterin.
Pieter Wijnstekers