Blog
DE ZOEKTOCHT NAAR SHANE MacGOWAN
De kerstdagen naderen en dan komt het mooiste duet ooit gemaakt op deze planeet langs. Het is op de dag van vandaag nimmer overtroffen. Fairytale Of New York gezongen door het illustere duo Kirsty MacColl en Shane MacGowan. Beide zingen nu verder in de hemel.
Tekst Michael Struis Portret Shane MacGowan Rudolf Valster
Zijn begrafenis in Dublin was er een van nationale betekenis. De Ieren eren hun schrijvers, acteurs en muzikanten met heel hun hart. Shane MacGowan past naadloos in het rijtje James Joyce, William Yeats, Oscar Wilde, Brendan Behanen Paddy Moloney. Op het gebied van cultuur is het eiland een grootmacht; nobelprijzen en grammy’s zijn niet aan te slepen. Ook nu is de Ierse muziek toonaangevend.
Terug naar Shane MacGowan en zijn nalatenschap. Vrijgevochten, drinkenboer, poëet, romanticus, vechtersbaas; kortom hij voldoet aan veel eigenschappen van de gemiddelde Ier. Toch is MacGowan verre van mainstream. Zijn leven leest als een schelmenroman. Geboren op Eerste Kerstdag 1957 is hij al vroeg bezig met zijn platenverzameling. Jimi Hendrix is zijn grote held, maar tijdens de punkexplosie in 1976 wordt Hendrix ingeruild voor Iggy Pop. Hij duikt in de Londense punkscene en formeert zijn eigen band, The Nipple Erectors. Uiteindelijk staan zij in de voorprogramma’s van The Clash en The Jam en is Paul Weller groot fan. Inmiddels zijn The Nipples verleden tijd en formeert MacGowan, ook in Londen, Pogue Mahone, de voorbode van The Pogues. Stiff Records pikt de band op en in 1984 verschijnt Red Roses For Me, het debuut van The Pogues. Een andere beroemdheid uit de punk- en new wave-scene,Elvis Costello, produceert het tweede album, Rum, Sodomy & The Lash, waarmee de groep doorbreekt.
Na The Pogues komen er nog twee albums met The Popes. In Nederland is MacGowan vooral bekend van zijn korte, dramatische optreden op Pinkpop 1995. De man kan niet meer op zijn benen staan en na drie nummers is het klaar. Alcohol speelt sowieso een grote, soms vernietigende rol in zijn leven. Samen met Lou Reed, Keith Richards, Nick Cave en Iggy Pop voert hij de lijst aan met de artiesten die niet lang meer hebben te leven. Zijn gezondheid is al jaren slecht en op 30 november 2023 blaast Shane zijn laatste adem uit. Hij is 65 jaar geworden.
Amsterdam 1996. Een vriend is kunstschilder en muzikant. Hij schildert ook portretten van zijn helden: Nick Cave, Tom Waits, Dave Eugene Edwards en Shane MacGowan. De verf is nog nat als we op het idee komen om het schilderij aan Shane zelf te overhandigen. Op naar Noord-Londen naar The Filthy MacNasty’s Whiskey Cafe aan Amwell Street, de pub waar The Pogues hun huiskamer hebben en waar MacGowan veel vrije tijd doorbrengt. De hele avond bestellen we pints en wachten op de dingen die komen gaan. Ergens in de hoek van de pub zitten een aantal leden van The Popes, zijn huidige begeleidingsband. Banjospeler Tom MacAnimal, echte naam Tom McManamon woont boven de pub en meldt dat Shane na een valpartij met een gebroken heup in het ziekenhuis is opgenomen. De muzikanten ontfermen zich over het schilderij en plaatsen hun handtekening. Dichter bij Shane MacGowan zijn we nooit gekomen.
Nu ik dat opschrijf besef ik mij dat dit niet de waarheid is. Tijdens een optreden van The Popes in Paradiso (1995) beland ik zonder shirt in een moshpit. I wanna be your handbag komt uit honderden kelen.
Dat Shane MacGowan een instituut is, blijkt wel uit de driedubbelaar 20th Century Paddy – The Songs of Shane MacGowan. Grote artiesten als Bruce Springsteen, Hozier, U2, Tom Waits, Steve Earle en natuurlijk ook The Poguescoveren zijn songs. Speciale vermelding is er voor de onlangs verongelukte Glen Hansard met zijn vertolking van Bottle Of Smoke van het album If I Should Fall From Grace With God.
Diverse artiesten: 20th Century Paddy – The Songs of Shane MacGowan (Rubyworks)