Het verraderlijke Spotify

In een korte tijd is Spotify een begrip geworden. Ook als je de voorkeur geeft aan het fysieke product heeft deze muziekaanbieder je veel te bieden. Daarmee kun je je namelijk eenvoudig oriënteren voordat je een cd of plaat aanschaft. Superhandig. Maar ook link.

Het is nu bijna niet meer voor te stellen. Maar er was een lange tijd dat je maar op één manier je een goed beeld kon vormen van een lp voordat je die kocht. Je ging naar een platenzaak en vroeg of ze je potentiële aankoop voor je wilde draaien. Luisteren deed je in een cabine, met de deur dicht. Later kwamen er koptelefoons. Ook prima, tenzij het van die rotdingen waren die je tegen je oren moest houden, waarna je al snel kramp kreeg. (Daar zal vast over nagedacht zijn, want zo was het bijna onmogelijk om al te lang te blijven luisteren.)

Hoe anders is dat nu. Vrijwel alle titels kun je online beluisteren. Erg handig. Maar vaak geef je de muziek zo niet echt een kans. Even snel wat stukjes prikken, nee, dat is het toch niet helemaal, volgende titel. Waardoor je misschien wel een geweldige plaat misloopt. Terwijl je die vroeger wel zou hebben gekocht omdat je in de winkel toch wat langer zou hebben geluisterd. Of omdat je hem op de gok zou hebben gekocht, wat ik vroeger erg vaak deed (niet zelden tweedehands tegen een mooi prijsje, waardoor het risico beperkt bleef).

Een goed voorbeeld is de titelloze nieuwe van Gill Landry. Toen ik in een Uncut een positieve recensie las, was ik onmiddellijk geïnteresseerd, want ik ben nog steeds erg onder de indruk van zijn debuut. Vroeger zou ik de cd gewoon besteld hebben, nu zocht ik veiligheidshalve toch eerst even Spotify op. Om al snel tot de conclusie te komen dat de stilistische diversiteit plaatsgemaakt had voor een eenvormiger geluid. Leuke plaat, maar te gewoontjes, dus laat maar zitten, was mijn snelle conclusie.

Gelukkig plofte er enkele weken een recensie-exemplaar op de mat. En na een paar keer draaien, moest ik mijn oordeel bijstellen. Dit is gewoon een dijk van een plaat (waarvan je de recensie vindt in het komende nummer van Heaven, dat medio augustus verschijnt).

Spotify heeft me al voor diverse miskopen behoed. Maar de grote vraag is hoeveel prachtplaten ik erdoor ben misgelopen die me vroeger wel zouden hebben bereikt.