Jolie Holland: naar de onderwereld

Titel en thema van haar nieuwe album zijn ontleend aan Homerus’ epische gedicht over de zwerftocht van Odysseus. “De oude Grieken hadden geen woord voor blauw”, licht Jolie Holland (39) toe. Niet alleen de hoes van Wine Dark Sea is blauw gekleurd, diep donkerblauw zelfs. Tussen opspelende gitaarerupties en gierende feedback zoekt de Amerikaanse singer-songwriter haar eigenzinnige weg. “Soms kom je op plekken waar je liever niet wilt zijn.”

Haar muzikale loopbaan begint als Jolie Holland eind jaren negentig in Vancouver The Be Good Tanyas opricht, met Trish Klein, Samantha Parton en Frazey Ford. Maar ze heeft de groep alweer verlaten als in 2000 het debuut Blue Horse officieel uitkomt en in het kielzog van de uiterst succesvolle soundtrack van O Brother, Where Art Thou? zijn weg vindt naar een grote groep liefhebbers van neotraditionele folk en country. De uitgesproken Amerikaanse, Texaanse van geboorte, oordeelt nogal zuinigjes over dat met prijzen overladen album. Blue Horse ontbeert volgens haar eenheid en visie.

Een eigen kijk op hoe je traditionele Amerikaanse rootsmuziek vertolkt, kun je Holland niet ontzeggen. Vanaf haar eersteling Catalpa uit 2003, die ze eerst als cassette verkoopt bij haar optredens, zet ze de muziek naar haar hand. Van de charmant ingetogen lofi folkblues van het debuut tot aan de doordringende noisy bluessoul van Wine Dark Sea loopt een consistente lijn. Ze kleedt haar rootsmuziek steeds meer aan met elementen uit jazz en indierock. “Ik zie niet zo veel verschil tussen mijn zes albums. Ik heb altijd muzikanten opgezocht met een avant-gardistische instelling dan wel een jazzachtergrond. Hoewel rootsmuziek steevast wordt geassocieerd met het platteland, heb ik zelf altijd in de grote stad gewoond. Opgegroeid in Houston, lang in San Francisco, en sinds een aantal jaren woon ik in New York. En daar durven muzikanten net weer wat meer.”

De albumtitel Wine Dark Sea is een knipoog naar een vriend van Jolie Holland. “Hij vertelde me dat de oude Grieken geen woord hadden voor blauw. Dat intrigeerde me, want ik associeer Griekenland juist heel erg met blauw. Maar de titel verwijst vooral naar Homerus’ Odyssee, de lange zoektocht die een mens soms moet ondernemen. Die reis voert je langs plekken die je liever mijdt, soms donkere uithoeken van je eigen ziel.” Duisternis alom op het album, zowel muzikaal als tekstueel, met verwijzingen naar Dante’s Divina Commedia en The Palm-Wine Drinkard van de Nigeriaanse schrijver Amos Tutuola, ook al een mythologische tocht naar het dodenrijk.

Dit interview verscheen in uitgebreidere vorm in het magazine van januari/februari.