Néomí: Crunch, Sad And Strangely Happy

Wie naar Néomí luistert raakt vrijwel direct betoverd door de vele klankkleuren van haar stem. Tijdens optredens gebeurt nog iets bijzonders: haar breekbare, intense voordracht dwingt je om je volledige aandacht erbij te houden. Inmiddels geldt Néomí als een van de voorhoedespelers van een nieuwe generatie singer-songwriters die zijn te typeren als zacht, teder en vertellend.

Tekst Michel Rodrigues
 
Néomí is zich inmiddels bewust dat er een hele nieuwe generatie singer-songwriters in haar kielzog volgen, zoals Romy-Liz Rose, FEMI, Levi Boon. “Ik heb het geluk gehad dat ik met mijn muziek een van de eersten in Nederland was die waardering kreeg binnen de indiefolkhoek. De Edison die ik won heeft daar natuurlijk aan bijgedragen. Vroeger was er in Nederland nauwelijks aandacht voor dit genre, terwijl het in Engeland en Amerika veel groter was. We hebben er in Nederland eigenlijk niet eens goede woorden voor. Inmiddels merk ik wel dat ik een beetje de boomer van het stel ben.”
 
Nieuwe ep
Binnenkort verschijnt haar nieuwe ep Crunchy, Sad And Strangely Happy. “Het voelt als een klein hoofdstuk in een groter verhaal. Ik ben er ontzettend trots op en tegelijkertijd blijft het spannend om nieuw werk uit te brengen. Uiteindelijk kijk ik ook uit naar een volgend album. Daar kun je meer tijd voor nemen en veel conceptueler nadenken over wat je precies wilt maken.”
“Ik was op bewust op zoek naar een iets ander geluid. Misschien klinkt het anders, maar alles wat ik maak blijft heel verhalend. Voor een volgend album wil ik weer meer samenhang creëren, met een duidelijke rode draad. Ik wil een sterk concept neerzetten waar ik vervolgens ook een liveshow omheen kan bouwen.’
 
Crunchy, Sad and Strangely Happy
“Ik hoopte dat mensen heel verbaasd zouden reageren op de titel. Crunchy, Sad and Strangely Happy slaat natuurlijk nergens op. Ik verwachtte dat iedereen zou vragen: 'Wat bedoel je daarmee?' Maar de meeste mensen zeggen: 'Ja, dat herken ik eigenlijk wel.’ De oorsprong van de titel ligt in een schrijfsessie in Nashville. Ik werkte daar samen met Bobby Knepper. Later stuurde hij een demo terug met als omschrijving: crunchy, sad and strangely happy. Ik belde hem meteen op om te vragen wat hij daarmee bedoelde. Hij zei: 'Dat was gewoon de mood die jij die dag uitstraalde.' En eigenlijk had hij gelijk. Ik was behoorlijk brak, dus een beetje crunchy. Ook wat verdrietig, maar tegelijkertijd hebben we ontzettend veel gelachen. Die combinatie vond ik zo mooi dat ik besloot de ep zo te noemen.’ Opvallend genoeg belandde dat nummer uiteindelijk niet op de ep. “Ik herken mezelf wel in die combinatie van gevoelens en ik hoop dat luisteraars zich er ook in herkennen. Zeker mijn jongere fans zullen die stemming waarschijnlijk goed begrijpen.”
 
Hoeveel moet je uitleggen?
“Ik begrijp heel goed dat mensen nieuwsgierig zijn naar de betekenis van een lied. Maar tegelijkertijd wil je ook niet alles uitleggen. De schoonheid van een nummer moet voor zichzelf kunnen spreken. Er moet ruimte blijven voor een eigen interpretatie van de luisteraar.”
Volgens Néomí hoeft een introductie bovendien niet altijd over de betekenis van een tekst te gaan. “Soms kun je ook gewoon vertellen waar en wanneer een lied is ontstaan. Sommige teksten zijn heel persoonlijk en die wil je helemaal niet uitleggen. Wel vind ik het belangrijk om tijdens een optreden contact te maken met het publiek. Dat hoeft alleen niet altijd via een uitgebreide uitleg van een nummer.”
 
Muziek als tijdsbeeld
De muziek van Néomí is een weerslag van haar eigen leven. Is de nieuwe ep dan echt een weg naar verandering?  “Toevallig heb ik gisteren naar mijn eerste ep geluisterd. Het is een beetje alsof je een boek schrijft en terwijl je dat boek schrijft je als schrijver ouder wordt. Je merkt dat het perspectief op het leven verandert. Daarom ben ik zo dol op Joni Mitchell. Al haar levensfasen weerspiegelen zich in haar muziek.”

Over Mitchell gesproken. Ik zag je laatst een cover van haar op Instagram spelen.
“Ik oefen een nummer van haar. Ik wil beter worden op gitaar en haar nummers lenen zich er erg voor. Ze gebruikt compleet andere gitaarstemmingen. Daar verdiep ik in mij dan volledig in. Vooraleerst om te oefenen, misschien ooit om live te spelen. Het spelen van een song van je idool is sowieso leuk. Lizzy McAlpine covert bij elke show een lied van Mitchell. Misschien is dat ook wel een uitdaging voor mij. Zo’n idee moet beklijven.”
 
Muziek als medicijn
Als ik vraag wat het met haar doet om songs te schrijven vanuit haar gedachten en observaties, hoeft Néomí niet lang na te denken. “Het houdt me sane, het is een medicijn. Ik heb het gewoon nodig. Het is zo vanzelfsprekend geworden. Het hoort bij wie ik ben. Songschrijven voelt alsof ik een gesprek met mezelf voer. Het is eigenlijk een hele goede vriend met wie je altijd kunt praten. Het is een vorm van therapie. Vroeger schreef ik vooral vanuit de gitaar en de melodie, nu begin ik veel vaker bij het verhaal, bij de woorden. Eerst wil ik weten wat ik eigenlijk wil zeggen.”
 
Ze lacht. “Ik had het er laatst met een vriendin over die ook muziek maakt. We kwamen tot de conclusie dat het eigenlijk heel gek is dat wij iets maken waar vervolgens mensen naar luisteren. Ik heb er nooit les in gehad; ineens was het er. Je gaat zingen, gitaar spelen… Ik heb nooit op het conservatorium gezeten. Misschien moet ik mezelf daarom meer uitdagen, bijvoorbeeld door ooit een dichtbundel te schrijven. Een andere kunstvorm opzoeken om beter te begrijpen wat ik eigenlijk doe. Daarom is het ook goed om songs van anderen te coveren. Dan begrijp je de theorie achter het schrijven beter. Bij mijn eigen nummers gaat alles heel intuïtief. Juist daarom is het goed om jezelf uit te dagen. Uiteindelijk moet je je onderscheiden met een eigen schrijfstijl. Net als schrijvers. Ik ben bijvoorbeeld een groot liefhebber van Dimitri Verhulst. Je herkent zijn stijl meteen.”
 
Succes
Het lijkt alsof Néomí de wind in de zeilen heeft, met een contract bij het Canadese label Nettwerk en een groeiende internationale belangstelling. “Ik probeer vooral gewoon door te gaan en te genieten van het spelen. Eigenlijk sta ik veel te weinig stil bij mijn eigen ontwikkeling. Vaak moeten anderen mij vertellen dat het goed gaat. Misschien zou ik daar bewuster van moeten zijn, want ik ben ontzettend dankbaar. Tegelijk raak je er ook een beetje aan gewend dat je zulke mooie dingen mag doen. Wat daar óók bij hoort, is dat je jezelf moet promoten. Gelukkig heb ik een fijn team, maar dat blijft misschien wel het grootste dilemma voor een artiest. Je moet tegenwoordig alles zijn: stylist, grafisch vormgever, songwriter, videomaker en ook nog precies weten hoe je jezelf online presenteert. Een vriendin zei laatst dat dit eigenlijk altijd al zo is geweest, ook in de jaren zeventig. Toch verlang ik soms naar de tijd dat je gewoon petjes kon uitdelen als promotie. Van al dat online zichtbaar moeten zijn word ik soms best ongemakkelijk. Tegelijk weet ik dat je steeds weer nieuw publiek moet zien te bereiken.”
 
Schoonheid in mensen
“Voor mij is het belangrijk om mijn eigen authenticiteit te bewaken. Natuurlijk laat ik me inspireren door anderen, maar vooral door alles wat ik meemaak: de mensen die ik ontmoet en de dingen die ik zie. In het leven zit voor mij het verhaal. Mensen vind ik ongelooflijk interessant. Als ik door een drukke stad loop en een gezin zie, vraag ik me af hoe ze wonen. Of als ik een stel zie ruziën, vraag ik me af waar het over gaat. Er zit zoveel schoonheid in de vraag: wat doen we hier eigenlijk? Waarom doen we de dingen zoals we ze doen?”
 
Ze waardeert de aandacht van haar fans, maar is ook nieuwsgierig naar de manier waarop mensen haar muziek ontdekken. “Tijdens het showcasefestival SXSW in Austin sprak ik iemand die speciaal voor mij was gekomen. Hij volgde ook The Vices en was fan van mijn muziek. Hij woonde in Amerika en zag het festival als de perfecte kans om mij twee keer live te zien. Hij wist ontzettend veel over mij. De onlinewereld maakt dat natuurlijk mogelijk.”
 
Studio of podium?
Ben je meer een studio- of een podiumartiest? “De afwisseling is fijn, maar ik sta toch liever op een podium. In de studio duurt alles lang en moet je voortdurend keuzes maken. Dan denk ik soms: mijn liedje is toch al af, kies jij maar. Op een podium voel ik echt de verbinding met mensen. Dan geef ik de muziek aan het publiek. Ik vind het mooi om te zien wanneer een nummer iemand raakt. Als ik iets vertel over een liedje en reacties op gezichten zie verschijnen. Dat vind ik het mooiste wat er is. Als ik moest kiezen, zou ik altijd voor het podium kiezen. Muziek is communiceren. Delen. Mensen laten herkennen in jouw verhaal.”
 
Ze denkt terug aan een paar bijzondere optredens. “We speelden onlangs op prachtige locaties: in het voorprogramma van Tamino bij Slot Zeist en van Alice Phoebe Lou in het Amsterdamse Bos. Op die plek deed ik ooit mijn allereerste optreden, als voorprogramma van Don McLean. Ik was toen zó zenuwachtig, helemaal alleen met mijn gitaar. Als ik daarop terugkijk, besef ik hoeveel er inmiddels is gebeurd. Het is mooi om daar af en toe bewust bij stil te staan.”
 
Op tour
Half september verschijnt de nieuwe ep, daarna volgt een tour. “We doen zes shows in Nederland en daarnaast nog enkele optredens in Duitsland en België. Ik kijk er enorm naar uit. Samen met regisseur Rosa onderzoek ik hoe ik live nog meer kan geven. Ik wil explosiever zijn op het podium. Soms voel ik me zó comfortabel dat ik mezelf niet meer uitdaag. Ik denk dat het voor het publiek juist leuk is als ik er zelf ook wat ongemakkelijk van wordt, als het een beetje schuurt. Dat mensen het gevoel hebben dat er ook iets mis zou kunnen gaan. Ik wil meer risico nemen.”

Ik vertel haar dat haar liveoptredens door de jaren heen steeds anders zijn gaan klinken, mede door de aanvulling van andere instrumenten. “Tijdens ons optreden in het Concertgebouw speelden we met een strijkkwartet en Alberto op saxofoon. Daar heb ik enorm van genoten. Je hoort je eigen muziek ineens in een heel andere vorm terug. Dat liet me zien hoeveel ruimte er is voor interpretatie. Daar begon voor mij eigenlijk het experimenteren. Ook over stage design en licht ging ik toen veel bewuster nadenken. Soms bereid ik dat vooraf voor, soms ontstaat het spontaan op de dag zelf.”
 
Betekenis van woorden
Néomí zei eerder dat ze oneindig zou kunnen blijven schrijven. Dat gevoel is niet verdwenen. “Dat geldt niet alleen voor verdrietige periodes, maar altijd. Het gesprek over leven en dood is eindeloos, omdat niemand weet wat er daarna gebeurt. Daar kan ik uren over nadenken. Zolang ik iets heb om over na te denken, heb ik ook iets om over te schrijven. Wanneer houden gedachten eigenlijk op? Ik kan mijn gedachten niet stopzetten. Ik kan wel loslaten en gewoon: zijn. Ik ben geen neuroloog, maar ik vind het fascinerend wat er allemaal in ons brein gebeurt. Ik ben geen piekeraar, maar ik stel wel voortdurend vragen.”
 
In een tijd waarin het publieke debat steeds harder lijkt te worden. “Daar heb ik lang moeite mee gehad. Ik heb drie jaar intensieve therapie gevolgd en daardoor maak ik me er nu minder druk om. Ik heb geleerd dat iedereen recht heeft op een mening, ook als ik die niet deel. Iets anders is het wanneer mensen worden gedemoniseerd, zoals laatst bij Sophie Straat gebeurde. Dat kan niet. Je mag kritiek hebben, maar haat en doodsbedreigingen gaan alle grenzen over. Ik denk eerlijk gezegd niet dat ik daar zelf goed mee om zou kunnen gaan.”
 
Néomí live: 3 oktober in De Vegafabriek, Nijeveen; 8 oktober in Patronaat, Haarlem; 10 oktober in Ekko, Utrecht; 16 oktober in Hall of Fame, Tilburg; 17 oktober in Rotown, Rotterdam; 18 oktober in Doornroosje, Nijmegen; 22 oktober in Trix, Antwerpen.
 
Crunchy, Sad And Strangely Happy verschijnt 18 september 2026