Nieuwe americanaheld Jason Isbell

Zelden een publiek zo verwachtingsvol horen gonzen als die herfstige winteravond begin. Wat we gingen beleven, liet zich raden: het onthaal van onze nieuwe americana-held. Het optreden begin dit jaar in Amsterdam kon haast niet tegenvallen en dat deed het dan ook niet, wat heet, een ronduit geweldig concert. En veelzijdig bovendien, want de zanger-gitarist is nu eenmaal een singer-songwriter in de huid van een rootsrocker en vice versa. Vandaag en morgen staat Jason Isbell in Gronigen en Utrecht.

Een kleine twintig nummers speelden ze in de Paradiso, goeddeels afkomstig van zijn doorbraakalbum Southeastern van een kleine drie jaar geleden en opvolger Something More Than Free van afgelopen zomer, aangevuld met een trits uit zijn tijd met de Drive-By Truckers. Ze, dat zijn naast de voorman extra gitarist Sadler Varden, toetsenist Derry deBorja, bassist Jimbo Hart en drummer Chad Gamble, oftewel The 400 Unit, vernoemd naar een psychiatrische inrichting in zijn streek van herkomst, het uiterste noorden van Alabama. “Eenmaal per week ging de verpleging met bewoners een middagje uit naar Florence. De eerste keer dat ik dat zag, viel me meteen op hoe onbeholpen ze uitstapten, de rare dingen die ze tegen elkaar zeiden, dat ze binnen de kortste keren de weg kwijtraakten en het busje niet meer konden terugvinden. De overeenkomst met een rockband vond ik frappant, vandaar die naam.”

Kennelijk wilde hij goed beslagen ten ijs komen, alsof in de Paradiso iets extra’s op het spel stond. Vijftig minuten liefst liep de soundcheck uit, waarvoor de tourmanager zich tot tweemaal toe kwam verontschuldigen. Ter compensatie bleek op onze gesprekstijd er geen limiet meer te staan. Januari was die vrijdag halverwege en de drieweekse tournee door Europa al een aardig eind op streek. Tot in de nazomer in ieder geval zou de trektocht voortduren, al wilde Jason Isbell niet spreken van een propvolle agenda. “Tot voor kort lag het gemiddelde op zo’n honderdzeventig shows. Vorig jaar bleef de teller onder de honderd, wat ik wel een lekker tempo vind, zeker vergeleken bij de tweehonderd uit de begindagen.” Acht jaar geleden begon de verovering van de Verenigde Staten in zaaltjes van tussen de honderd en driehonderd man, laatst vulde hij twee avonden op rij het Beacon Theatre in New York en tot viermaal toe het Ryman Auditorium in Nashville. “Dus ja, in de grote steden doen we het al best goed.”

Jason Isbell live: 16 augustus in De Oosterpoort, Groningen; 17 augustus in TivoliVredenburg, Utrecht.

Dit is een gedeelte uit het interview dat Heaven eerder publiceerde in nummer #103.