Preview: JJ Grey & Mofro

Op maandag 23 februari brengen JJ Grey & Mofro hun nieuwe album uit. Hier kunt u een exclusieve preview bekijken van Ol’ Glory bekijken, dat weer een soulvolle mix is van blues, rock, funk, gospel, gumbo en soul. In maart komt het gezelschap naar Nederland voor twee optredens. Twee jaar geleden sprak Eddie Aarts met de sympathieke JJ Grey.

Zo’n 125 optredens per jaar geeft JJ Grey samen met zijn Mofro, bestaande uit gitarist Andrew Trube, organist Anthony Farrell, saxofonist Art Edmaiston, trompettist Dennis Marion, bassist Todd Smallie en drummer Anthony Cole. “Na twaalf jaar intensief touren loopt Amerika goed. Maar Europa haalt snel in. We hebben nog heel wat werk te verzetten, maar dat doen we met alle liefde. Je weet toch wat ze zeggen? Als je doet wat je leuk vindt, hoef je geen dag in je leven te werken.”

Grey heeft recht van spreken. Hij komt niet uit gegoede kringen en de muziekwereld bleek voor hem ook al geen vetpot. “Dat is precies de reden waarom Mofro pas sinds een jaar of vijf echt als een band voelt. Die jongens zijn mijn muzikale familieleden. Daarvoor had ik simpelweg niet het geld om muzikanten lang vast te houden. Mijn baantje op een houtwerf was zelfs noodzakelijk om ze te kunnen uitbetalen. Maar natuurlijk vertrokken ze zodra zich een beter betaalde klus aandiende. Ik heb door de jaren heen met heel wat geweldige muzikanten mogen spelen. Zo belandde ik in Londen, waar ik een tijdje heb gewoond, per toeval bij een optreden van The Sugarman 3, de funkband van saxofonist Neil Sugarman. Via hem maakte ik kennis met de hele Daptone-clan. Niet veel later heb ik hem zijn halve groep ontfutseld.”

JJ Grey had met zijn Mofro in het Amerikaanse zuiden al een behoorlijke live-reputatie opgebouwd toen hij halverwege de jaren negentig een aanbod kreeg van een Engelse platenfirma. Goed en wel in Londen bleek het niets te worden, maar wel legde hij daar op een zolderkamer de basis voor zijn debuutalbum Blackwater, dat hij begin deze eeuw in Amerika zou opnemen onder leiding van Dan Prothero. “Bescheiden als hij is, schat Dan zelf zijn bijdrage aan die plaat op vijf procent, terwijl volgens mij vijftig dichter in de buurt komt. Ik heb hem al mijn zeven albums laten produceren. Dan vraagt me altijd op het juiste moment om iets anders te proberen. Of nog vaker: om ergens niets meer aan te doen.”

Dat zijn platen steeds beter zijn gaan klinken, levert Grey van fans het verwijt op dat ze overgeproduceerd zijn, iets wat hem nogal verbaast. “Het is eerder omgekeerd. Blackwater bestaat uit een heleboel losse elementen die door Dan met ProTools in elkaar zijn gezet, terwijl onze laatste platen live zijn ingespeeld. We zijn als muzikanten natuurlijk wel veel beter geworden. Je kunt nu eenmaal niet terug, dat is net zoiets als een volwassene vragen om weer te gaan lopen als een kind van drie. Bill Cosby zei het ooit heel raak: ‘De sleutel tot succes ken ik niet, maar wel die tot mislukking: dat is proberen het iedereen naar de zin te maken.’”

Het gemak waarmee Grey inmiddels blues, soul, funk en andere typisch zuidelijke stijlen samensmelt, was er evenmin van begin af aan. “Nee man, ik vond zó veel verschillende muziek goed, dat ik probeerde als allerlei andere dingen te klinken. Het leek gewoon nergens op! Als je te hard probeert, gaat het niet werken. Je praat wel een hoop, maar het wordt geen gesprek. Pas toen iemand me vertelde te stoppen met doen alsof, maar gewoon te doen wat goed voelt, en ik dat ook besloot te gaan doen, begon het te kloppen.”

JJ Grey & Mofro live: vrijdag 27 maart 2015 in Paradiso, Amsterdam; zaterdag 28 maart 2015 in Paard van Troje, Den Haag.