Uw ervaring op deze site wordt verbeterd door het gebruik van cookies.
Sta cookies toe Meer informatie ×

Reflectie

ma 16 december 2013

Reflectie

De winter doorkomen, daar speelde vroeger muziek geen enkele rol in. Ik vierde Kerstmis stiekem in mijn eentje, op mijn soms verwarmde, soms onverwarmde zolderkamer, en proostte met mezelf, een glas rood druivensap in de hand. Op de eenvoudige stoere Garrard-pickup draaide ik wat voorhanden was, en dat was niet veel – met zestien is de verzameling nog niet groot. Eén kerstnummer had ik – daarover later meer. Van beneden hoorde ik de Maastreechter Staar via de trappen naar boven komen. Iedereen luisterde.

De winter doorkomen, daar speelt muziek nu een speelse rol in. Zo rond deze tijd begin ik cd’s te verzamelen die iets kunnen bijdragen aan kerst- en wintersfeer – winter en kerst zijn één. Onze familie is traditioneel: elk jaar gezamenlijk Kerstmis, één dag. Merkwaardig genoeg draaien we de hele dag kerstmuziek, maar niemand hoort het, de zeven gesprekken tegelijk overstemmen alles. Toch zet ik ze trouw allemaal op, hoe laat het ook mag zijn: Paul McCartney, John Lennon, Band Aid, Jona Lewie – Stop The Calvary, niet echt een kerstnummer –, Slade, Harry Belafonte en Boney M., Pretenders, Eagles en de beste antisong ooit: Thank God It’s Not Christmas van Sparks. Alleen Chris Rea niet, dat is net te veel. Kerstalbums van soloartiesten zijn zelden heel goed. De uitzondering: The Beach Boys en Phil Spector’s kerststal. Fantastische versies van kerstliedjes, samen onder de boom, zonder vermelding van hoe slecht het onderling gaat.

Kerstliedjes helpen een mens niet de winter door, ze helpen de mens door de kerstdagen. Voor mij hoeft dat niet. De winter in zijn geheel en Kerstmis in het bijzonder staan voor eenzaamheid. De zelfgekozen eenzaamheid van die zolderkamer, daar is het mee begonnen. Ik houd van eenzaamheid en bergen reflectie – geen keus, dat gaat vanzelf – tot ver voorbij de kerst. Daar horen geheel andere liedjes bij. In stijl met de eindejaarslijstjes houd ik het op een top tien: 10. Still I’m Sad – The Yardbirds; 9. 3 O’Clock Flamingo Street – The Bachelors; 8. The Boxer – Simon & Garfunkel; 7. Nights In White Satin – The Moody Blues; 6. Ballad Of Easy Rider – The Byrds; 5. Puff The Magic Dragon – Peter, Paul & Mary 4. Late For The Sky – Jackson Browne; 3. The Only Living Boy In New York – Simon & Garfunkel; 2. Talk To Me Of Mendocino – Kate & Anna McGarrigle; 1. Pretty Paper – Roy Orbison.

Pretty Paper is dat ene nummer dat ik kon draaien op zolder, rood druivensap in de hand. Proost.

Deze column staat in het recente nummer van Heaven dat nu in de winkel ligt, met het thema Wintermuziek. Diverse auteurs belichten hun muzikale kijk op dit jaargetijde. Daarnaast vind u in dit nummer de jaarlijstjes van de recensenten. Een schatkamer voor wie op zoek is naar pareltjes. En natuurlijk zijn er interviews met artiesten van nu.