Rock-'n-roll heeft een lang geheugen

Soms zit alles wat een zanger of band te zeggen heeft samengebald in één album. Night Moves van Bob Seger & The Silver Bullet Band is zo’n album. Vijftig jaar geleden, op 22 oktober 1976, kwam de rocker uit Detroit ermee tot volle wasdom. In zijn eerdere werk, met Beautiful Loser als overtuigende opmaat, had hij zich naar deze meesterproef toegewerkt. Daarna zou hij nog een handvol goede platen maken en met Against The Wind (1980) het peil van Night Moves benaderen. Overtreffen zou hij het nooit meer.

Tekst Ludo Diels

Negen nummers telt het album. De personages die ze bevolken zijn berooid, geil of eenzaam. Ze hangen rond in bars, bij benzinestations en op straathoeken. Tussen de poolhallen, de hustlers en de losers. Erg Amerikaans allemaal. Seger bezingt de zelfkant van de samenleving, de jongens die hun dromen zien verdampen en de meisjes die ooit de mooiste van de klas waren. Hij doet dat met een schuurpapieren stem, een geweldige band en een aanstekelijk geloof in de zeggingskracht van rock-'n-roll. Rock and Roll Never Forgets, Night Moves, Mainstreet, The Fire Down Below, Sunspot Baby. Het zijn stuk voor stuk nummers die houtsnijden. Vijftig jaar later nog steeds.

Rock And Roll Never Forgets werd mijn lijflied. Dat is het in zekere zin nog altijd. Met enige, zij het steeds kleiner wordende regelmaat keer ik terug naar Seger. Nieuwe beelden ontvouwen zich daarbij zelden. Evenmin ontdek ik tot dusver verborgen betekenissen in zijn teksten. Ik keer terug voor dat merkwaardige, soms opwellende gevoel van melancholie over wat voorbij is. Naar de jaren waarin de hemelbestormer in mij nog springlevend was, rockmuziek de wereld ten goede kon keren en cynisme een bezigheid van oude mensen leek. Vooruitgang was vanzelfsprekend. Avonden duurden eeuwig. Live now, pay later was zo ongeveer het levensmotto. Vooral dat betalen kon wachten. Ik was een tiener toen ik Seger ontdekte. Precies zo oud als de jongens en meisjes naar wie hij als dertiger al met weemoed terugverlangde. Wat voor hem herinnering was, was voor mij een geleefde realiteit; althans dat denkt de romanticus in mij nu.

In Night Moves bezingt hij de seksuele ontdekkingsreizen van zijn jeugd, de opwinding op de achterbank van een auto, de zomernachten die maar niet voorbij wilden gaan. In Rock And Roll Never Forgets constateert hij dat zijn zestiende levensjaar inmiddels plaats heeft gemaakt voor zijn eenendertigste. Een jonge melancholicus, amper 31, die zich al zorgen maakt over het verlies van zijn jeugdige overmoed. Ik vond hem destijds behoorlijk oud. Tegenwoordig zou ik hem een vroegrijpe nostalgicus noemen.

Maar in 1976 bestonden er nauwelijks bejaarde rocksterren. Rockmuziek was nog jong, onbesuisd, onbevangen. Ze droeg nog de belofte van verandering in zich. Seger begon opvallend vroeg met terugkijken en zou daar vervolgens een carrière lang mee doorgaan. Zijn werk kreeg daardoor gaandeweg iets van een reünie die maar niet wilde eindigen. Op Against The Wind  (1980) zong hij in You'll Accomp'ny Me: You start with fire but you lose the flame. Een mooie regel, die achteraf ook iets over zijn eigen artistieke ontwikkeling lijkt te zeggen.

Dat is jammer. Want Seger behoorde met Bruce Springsteen, Tom Petty en John Mellencamp tot de grote vertegenwoordigers van de Amerikaanse heartlandrock. Alleen ontwikkelden de anderen zich verder. Ze wisselden van perspectief, stelden nieuwe vragen, lieten de werkelijkheid hun muziek binnendringen. Springsteen werd mijn held, Petty en Mellencamp volgden op enige afstand. Bob Seger bleef in zijn achteruitkijkspiegel turen. Terwijl ik zelf steeds nieuwe muziek bleef ontdekken, trok Seger zich in zijn eigen verleden terug. We kwamen niet verder, Seger en ik.

Tegenwoordig is Bob Seger voor mij een waardevol relict uit een lang vervlogen tijdperk. Af en toe haal ik hem tevoorschijn. Zoals je een oude foto bekijkt waarop je jezelf herkent en je tegelijk afvraagt waar die jongen gebleven is.
Hoe lang kun je de herhaling blijven herhalen? Heel lang, zo blijkt. En wanneer de bombastische intro van Rock And Roll Never Forgets losbarst, ben ik daar weer even blij om. Nu dus.