Sturgill Simpson: countrysoul en pannenkoeken

Onopvallend en wat stuurs kijkend kwam Sturgill Simpson het podium van het Amsterdamse Paradiso op. Op het eerste gezicht een gewone man in een vormloze trui. Schijn bedroog, want gewoon was hij allerminst. Hij gaf afgelopen vrijdag een geïnspireerd en energiek optreden. De stuursheid die hij over zich leek te hebben, kwam vooral door zijn podiumvrees. Onlangs zei hij in een interview: “People think I’m pissed off on stage, but really, I’m scared shitless and trying to fight through it. Entertaining is an aspect I’ve had to get a grip on." Nee, een entertainer en verhalenverteller zoals Jason Isbell is hij niet, maar zijn enthousiasme als muzikant en het overduidelijke plezier dat hij met zijn band had, overtuigden het publiek binnen enkele minuten.

Drie jaar geleden viel Sturgill Simpson op met zijn debuutalbum High Top Mountain. Authentieke country die in niets leek op de stroom gladde en commerciële dertien-in-een-dozijn-liedjes die Nashville dagelijks produceert. Een jaar later kwam hij met Metamodern Sounds In Country Music. Nog steeds country, maar met een eigen, origineel en veelzijdig geluid. Begin dit jaar volgde A Sailor’s Guide To Earth, waarmee hij in Amerika commercieel doorbrak. Hij verliet de gebaande paden en bracht country en soul op een bijzondere manier bij elkaar.

Op het podium werd meteen duidelijk wat de kern van deze avond zou worden. Middenachter, op de plek waar gewoonlijk de drummer zit, bliezen drie mannen uit New Orleans de longen uit hun lijf. Scott Frock (trompet), Brad Walker (saxofoon) en Jon Ramm (trombone) begonnen bescheiden maar werden gaandeweg losser en dominanter. Dat lag aan hun strakke en spannende spel, maar zeker ook aan de opbouw van de set. Simpson speelde het eerste uur alleen materiaal van zijn eerste twee platen. De countrysongs die we kennen kregen nu met blazers een lichte, soulvolle twist. Precies passend, alsof ze altijd zo hadden moeten klinken. Mooie uitvoeringen van Water In A Well (met warm orgelspel van Bobby Emmett), Long White Line, Turtles All The Way Down en The Promise. Het publiek, met opvallende veel jongeren, reageerde overal even enthousiast op. Simpson was zichtbaar blij met deze respons en maakte zowaar een grap: “I’m not sure were I was most exited about this morning getting off the bus: playing this show or getting some pannenkoeken.”

Na ruim een uur klonken de klanken van Welcome To Earth (Pollywog), het openingsnummer van A Sailor’s Guide To Earth. Wat begon als rustige country eindigde in stampende soul. Een opwarmer voor het tweede deel van het concert waarin Sturgill Simpson alles van zijn laatste plaat speelde, inclusief de gloedvol gezongen Nirvana-cover In Bloom. Het hoogtepunt van de avond zat in de staart. Call To Arms was ouderwetse rock ’n roll en soul. De band bruiste en het publiek danste. Een feest was het. Het is duidelijk dat Sturgill Simpson zijn plek heeft veroverd. Na deze avond mag daar in Nederland in elk geval geen twijfel meer over bestaan. Sterker nog, het maakt extra benieuwd naar de volgende muzikale stap van deze getalenteerde singer-songwriter.