THE BEACHES KOMEN!

Het is aftellen geblazen: The Beaches spelen op 4 februari in de Melkweg (en op 3 februari in 013, Tilburg). Ze zijn natuurlijk niet de eersten die muziek maken over heartbreak. The Beaches doen dat echter op hun eigen manier. Ja, het is allemaal zwaar kut, maar laten we vooral plezier maken van alle ellende. Ze zijn tenslotte altijd The Last Girls at the Party.

Tekst Michel Rodrigues

The Beaches (vernoemd naar een buurt in hun thuisstad Toronto) veroveren de wereld in rap tempo. Het afgelopen jaar tourde de band vrijwel onafgebroken. Tussendoor verscheen hun tweede album en organiseerden ze ook nog feestjes voor fans in verschillende steden.Waarbij ze zelf uiteraard aanwezig waren, geheel in de geest van The Last Girls At The Party.

De band maakt deel uit van een nieuwe Canadese muziekgolf en onderhoudt vriendschap met Nicholas Durocher van de band Talk. En zijn nog steeds independent.
Het tomeloze kwartet uit Toronto kent in Jordan Miller hun vooruitgeschoven pion en gangmaker. Ze beschikt over een dijk van een stem, bijna donker te noemen. Onmisbaar is haar zeer muzikale vriendin Leandre Earle, die met gitaar en toetsen fraaie loopjes neerlegt. De meest perfectionistische van het stel, zo zeggen ze zelf. Met zus Kylie Miller op gitaar en de uiterst ritmevaste drumster Eliza McDaniel vormen ze een hecht collectief. Bij elk optreden valt er wat te beleven.

Het begon allemaal met Blame Brett: het is niet mijn schuld, maar die van de ander in de relatie. Toch zit er onder dit nummer (en eigenlijk in alle songs van The Beaches) een constante twijfel: doe ik het wel goed? Zoals Jordan Miller in een interview zegt: “Het is een soort grap. Veel mensen verwachtten dat we verder zouden gaan dan schrijven over onze exen en relaties. De waarheid is: we zijn een eindeloze bron van slechte beslissingen en slechte romantische keuzes. En die hard feelings blijven altijd bestaan.”

Dan kun je er maar beter plezier van maken, voordat het allemaal te laat is:
Wasting a year of my youth, so what’s another one
Leaving the best behind you and the worst is yet to come
(Fine, Let’s Get Married)

Hun tweede album No Hard Feelings (2025) gaf de band een flinke extra slinger. Het staat vol ijzersterke songs die moeiteloos kunnen worden meegezongen. Vaak uptempo, een vergelijking met een vrouwelijke versie van The Strokes ligt dan ook voor de hand.

Onlangs waren ze te zien in een Tiny Desk Concert. In zo’n akoestische setting komt de kracht van hun songs perfect naar voren: niet alleen rechttoe rechtaan, maar ook met nuance, ruimte en subtiliteit. En vooral: het constante plezierdat deze dames hebben, met elkaar en in de muziek. En verrassend kwam er recent ook ineens de cover van het nummer I Ran (Flock of Seagulls, 1982). En kort daarna ook een versie van Boys Don’t Cry van The Cure. Nummers die hen zeer goed passen. Met hun eigen Beaches-sound voelen deze nummers mogelijk als de opmaat naar een nieuwe muzikale richting.

Ik kijk enorm uit naar het optreden van The Beaches in de Melkweg. Alleen al om mijn all-time favoriete nummer Edge Of The Earth uit volle borst mee te zingen: een catchy driekwartsmaat-song met witty en originele lyrics:
Spin me around, right upside down
Spin me like a globe and put your finger on me

The Beaches hebben tot eind augustus een bomvolle agenda en spelen over de hele wereld: Europa, Australië, de JUNO Awards in Canada (waar ze ongetwijfeld weer in de prijzen vallen), Madison Square Garden in New York, de Formule 1 GP van Canada. Maar eerst: Tilburg (013, 3 februari) en Amsterdam (Melkweg, 4 februari)!
Voor de Melkweg is het concert uitverkocht; voor 013 zijn nog kaarten beschikbaar.