The Black Keys - Peaches!

Easy Eye Sound

The Black Keys hebben de laatste jaren nogal wat kritiek ontvangen, waar de ongewenste woorden ‘gezapig’, ’steriel’ of ‘auto-piloot’ eens te meer in de wandelgangen werden gehoord met betrekking tot zowel hun liveshows als hun recente albums. En inderdaad… na cover-plaat Delta Kream (2021) volgden drie albums met eigen werk die geen van allen lang in de geschiedenisboeken zullen staan. En wat kan een band nou het beste doen als de vonk verloren lijkt? Radicaal een andere weg induiken, of teruggaan naar de roots? Wie de fascinatie voor rammelende bluesrock van Auerbach en Carney een beetje kent kan het antwoord al raden: terug naar de roots. Nee, hun nieuwe plaat bevat geen uitheemse bedoelingen: Peaches! is eens te meer een cover-plaat geworden. Normaliter word ik wat recalcitrant van albumtitels met expliciete interpunctie erin, maar ditmaal oogt het uitroepteken meer dan gepast. De uitstekend gekozen nummers swingen van typische riff naar typische riff, en zijn stuk voor stuk met respectvolle goesting gespeeld. Opener Where There’s Smoke There’s Fire laat de heupen al schudden, gespeeld met de energie van een veel jongere band die wat te bewijzen lijkt te hebben. Dat twelve-barblues-refreintje van You Got To Lose en de klungelige, krakende gitaarsolo trekken de mondhoeken omlaag in een grimas zoals alleen de beste rock-’n’-roll dat kan. En nee, je verstaat geen woord van wat Auerbach zingt, en ja, dat laatste nummer remt het album wel heel hard af. Maar kom op, die baslijntjes… die krakende microfoons… deze versie van R.L. Burnside’s Fireman, Ring The Bell! Het is niks nieuws, maar het klikt en het werkt. Er lijkt dus tóch nog vuur te smeulen in The Black Keys, want Peaches! rookt als ’n gek. Where There’s Smoke There’s Fire, inderdaad!

Lenny Vullings