Richard Inman and the Western Canadian All-Stars

Augustus. Hoogzomer in Nederland. Net als ik een Caraïbische cactushaag voor het dakterras wil bestellen, is daar de release van Damage I Done van Richard Inman and the Western Canadian All-Stars. En geloof het of niet: tijdens het luisteren kletteren de eerste regenbuien naar beneden. De natuur snapt het: dit is muziek voor herfstachtige dagen!

Het is door mij al vaker opgeschreven: wil je countrymuziek horen met een snik en een pedalsteel die door je ziel snijdt, luister dan naar deze eenzame stem uit de prairie aan de voet van de Rocky Mountains. Damage I Done kent een voorzichtige opbouw. Lovin' and Leavin' is al een prachtig, traditioneel duet met Noeline Hofman. Wij kennen haar als de auteur van Purple Gas, een duet met Zach Bryan. Het album trekt je langzaam in de wereld van Inman. Hij zingt vooral over de pijn van gebroken relaties. Up Again wordt steviger en gitarist Terry Allen soleert hier fijntjes. De kracht van de songs zit hem vooral in het ritme van stem en band. Dat is vooral te horen in het sterke tweede deel van het album. Het meer dan zes minuten durende The Poet and the Hand ontroert. En dat blijft Inman doen met het afsluitende Those Days are Over als besneeuwde piek van de Rocky Mountains.

Damage I Done is wederom een dijk van een visitekaartje van Inman en zijn Western Canadian All-Stars. Daar moet in de lage landen toch een podium voor zijn?