The Damned wás punk, maar dat is echt lang geleden

The Damned was even in het land, de band die met New Rose in 1976 tekende voor de eerste Britse punkrocksingle. Omdat dit jaar in het teken staat van 50 jaar punk, werd dat feit in de berichtgeving over deze tour beslist niet over het hoofd gezien. Reden voor een bezoekje dus. Maar New Rose bleek in de Melkweg echter de enige herinnering aan die roerige begintijd.

Tekst Bram van Schaik Foto Willy-Jan van Gemert
 
In de jaren zestig was Band Zonder Naam een toffe, maar niet succesvolle rockband. Tot rigoureus een andere richting werd ingeslagen en met kutmuziek wél werd gescoord. Fleetwood Mac was in de jaren zestig een van de betere witte bluesbands, tot in de jaren zeventig de bezetting deels en het repertoire helemaal wijzigde. Wat volgde was nog net geen kutmuziek, veel scheelt het niet.
 
Weinig herkenbaars
Gelukkig is The Damned niet zo ver gezakt, voor punkpuristen is echter weinig herkenbaars meer. Hoewel ik al in 1977 een iets latere 7” versie van New Rose kocht en daarna ook snel een kopie van het debuutalbum Damned, Damned, Damned had, met nog veel meer van die straffe songs, zag ik The Damned in die tijd nooit. Spijtig, want de band, met oerleden Captain Sensible (gitaar/keyboard, 71 jaar), Rat Scabies (drums, 70) en Dave Vanian (zang, 69) en de later aangehaakte Paul Gray (bas, 67) en Monty Oxymoron (keyboard, 64 ), zoekt het al jaren in een andere richting. Hoe je het dan moet noemen? Doe maar theatrale rockgroep. Een verrekte goeie, dat dan weer wel.
 
Wandelende zuurstok
Neem de kleding, die oogt gelikt. Vanian is altijd in kostuum en nummers lang ook getooid met hoed, Captain als altijd herkenbaar als wandelende zuurstok met rode baret op zijn immer geblondeerde haar en eveneens felrode sneakers en Monty zit achter zijn toetsen alsof ie een rol heeft in een psychedelische film. Frontman Vanian loopt gedurende de show een halve marathon, vaak met grootse gebaren of een flirt met het doodshoofd dat naast de drumkit staat. Muzikaal staat het als een huis, meestentijds dan, niet elk nummer start soepel en op zeker moment is Vanian even de tekst kwijt en mompelt ie wat voor zich uit. Goed voor een glimlach.
 
Covers
De setlist bestaat grotendeels uit nummers uit de eerste helft van de jaren tachtig. Zo zijn The Black Album (1980), Strawberries (1982) en Phantasmagoria (1985) ruim vertegenwoordigd, albums die volledig aan mij voorbij zijn gegaan. De voorlaatste plaat Darkadelic (2023) is met één song vertegenwoordigd, destijds omschreven als ‘a pioneering goth band and interest in psychedelia’. Dat wist ik, want in dat jaar zag ik ze ook. Toen kwam ook, net als nu, al Barry Ryans Eloise voorbij, een nummer dat de band al veertig jaar speelt. Het is niet de enige cover want White Rabbit, ja die van Jefferson Airplane uit 1967, vliegt eveneens om onze oren. Daaraan voorafgaand horen we een jaargenoot, Making Time van The Creation. Dat nummer staat op het laatste album van The Damned, Not Like Everybody Else (2026). Daarop blaast de band, net als de Ramones in de nadagen, een lading nummers uit de sixties nieuw leven in. Maar waar het New Yorkse kwartet die covers ‘op zijn Ramones’ uitvoerden, snel dus, gaat het er hier vele malen gezapiger aan toe.
 
Moshpit
Al die tijd sta ik midden voor het podium, een plek waar je als brildrager vooral níet wil zijn tijdens een punkconcert. Want moshpit. Hier is alles pais en vree, er wordt niet gesprongen hooguit voorzichtig meegewiegd door een bont gezelschap, variërend van jong, oud, vaders en moeders met kinderen tot een enkele hanekam-op-leeftijd. Dan, eindelijk, na een klein anderhalf uur klinkt als tweede nummer van de eerste toegift dát bekende gitaarintro en spuugt Vanian de eerste woorden van New Rose uit. Opeens is die moshpit er (bril is heel gebleven), maar ook niet meer dan dat ene nummer. Met het daaropvolgende slotakkoord Ignite staat iedereen weer braaf op zijn plek.
 
Conclusie: goeie gasten, goeie show, goeie nummers ook maar laat het woordje punk voortaan weg. Bij BZN zeggen we tenslotte ook niet dat het begon als een geweldige rockband. En Fleetwood Mac… ach laat ook maar.
 
Gezien: The Damned 5 april in de Melkweg Amsterdam.