Uw ervaring op deze site wordt verbeterd door het gebruik van cookies.
Sta cookies toe Meer informatie ×

Recensie

Tekst: Marcel Haerkens
za 23 mei 2026

The Deslondes - Don’t Let It Die: Vol. 1

Recensie

New West/V2

Dat The Deslondes vaak met The Band wordt vergeleken is geen toeval. Het vijftal heeft niet alleen vier uitstekende zangers binnen de gelederen maar koestert ook een diepe liefde voor de Amerikaanse songtraditie. Het vijftien jaar geleden in Deslonde Street in New Orleans opgerichte gezelschap heeft er altijd een soort ad hoc attitude op na gehouden. Soms was het niet duidelijk of de band nog bestond en van de afzonderlijke leden verschenen diverse soloplaten. Ze zijn er nog: Dan Cutler, Riley Downing, Sam Doores, John James Tourville en nieuwe drummer Howe Pearson. Hoewel men in het verleden bewezen heeft een paar sterke songschrijvers binnen de gelederen te hebben is er toch gekozen voor een coversalbum. Maar The Deslondes is er niet de band naar om uit opportunisme oude hits slaafs te herkauwen. Dat wordt al meteen duidelijk bij de opener, het door Sabine McCalla gezongen The World Beyond, het dystopische atoombomdrama geschreven door Swamp Dogg. Elke volgende track roept een nieuw sfeerbeeld op. Bewonderde artiesten als Shelby Lynn (Where I’m From), Clifton Chenier (I’m Coming Home) en Johnny Cash (The Ballad Of Boothill, uiteraard gezongen door bariton Downing) passeren de revue. Maar ook niet zo bekende, bevriende artiesten als Nick Woods (Family) en Pat Reedy (het prachtig getitelde Long Drives And Lonesome Mornings). De bijtitel Vol. 1 hint naar een opvolger maar voor hetzelfde geld komen de onvoorspelbare heren volgende keer met een zelfgeschreven album op de proppen. We laten ons verrassen.

Marcel Haerkens