Wendy McNeill: folk noir

Haar nieuwe album is absoluut de moeite waard en is schitterend verpakt. In december komt ze naar ons land. Dus als je Wendy McNeill nog niet kent, is het tijd voor een kennismaking. Zeker als je houdt van Emily Jane White.

De Canadese Wendy McNeill woont tegenwoordig in Europa. Sinds een Franse clown haar een accordeon in de armen duwde, is dat haar tweede instrument, naast elektrische gitaar waarvan ze vooral de losse snaren bespeelt.

Begeleid door enkele Zweden - op contrabas, banjo en drums en banjo, onder meer - staan op haar One Colour More negen songs die vooral zijn geïnspireerd door de geschiedenis van emigranten. In het werkelijk prachtig uitgevoerde boekje - ingenaaid, harde kaft - lezen we bijvoorbeeld dat When The Strangest Weeds Take Hold is gebaseerd op het verhaal van de 7500 leden van de Doukhobors, een Russische religieuze groepering die in 1899 naar Canada vluchtte.

Haar stem doet bij vlagen denken aan Veda Hille, maar bovenal is Emily Jane White een referentiepunt. Haar folk noir bekoort, maar heeft geregeld ook een licht verontrustende donkere kant, die haar muziek eigenzinniger en intrigerender maakt dan die van haar meeste collega’s.