Brandi Carlile - Returning To Myself

Lost Highway

Brandi Carlile heeft drukke jaren achter de rug. Sinds de release van haar vorige album, In These Silent Days uit 2021, won ze maar liefst vijf Grammy Awards, bracht vorig jaar een album uit met Elton John (Who Believes In Angels), werkte mee aan de soundtrack van de Barbie-film en produceerde albums van onder meer Brandy Clark en Tanya Tucker. Ook stond ze – als groot bewonderaarster – naast Joni Mitchell in de twee ‘Joni Jams’ in de Hollywood Bowl. Dat ze de behoefte voelde om ‘naar zichzelf terug te keren’ wekt dan ook nauwelijks verbazing. Wellicht verklaart dat ook de totaal glamourloze hoesfoto van Returning To Myself. Maar wie op basis daarvan ook een onopgesmukt album verwacht vergist zich. Het album opent nog ingetogen met het titelnummer, maar daarna pakt Brandi Carlile direct groots uit met het bijna cinemascopische Human. De rest van Returning To Myself is weliswaar overwegend persoonlijk en introspectief van aard met bewust klein gehouden vocale liefdesbetuigingen aan haar vrouw en kinderen, maar met bijvoorbeeld Church & State gooit Carlile toch opnieuw alle remmen los met een stevige post-punk sound, terwijl A Woman Oversees daarentegen een bijna jubelende gospel is. Joni is dan weer een prachtig eerbetoon aan (wie anders?) Joni Mitchell, à la Coyote. Ondanks (of juist dankzij?) die veelheid aan stijlen is Returning To Myself een van zelfvertrouwen blakend album en een grandioze revanche na het uiteindelijk toch wat teleurstellende Who Believes In Angels.  

Roeland Smits