Column: Erger dan een artiest

Minke Weeda is directeur van Rotown Rotterdam en showcasefestival Left of the Dial én columnist voor Heaven.

Aan de bar raakte ik in gesprek met iemand en die wist mij te vertellen dat artiesten altijd heel erg egocentrische mensen zijn. Hij deed niks in de muziek, maar dat was ook niet nodig, iedereen met een beetje mensenkennis kon zien dat artiesten heel veel aandacht nodig hebben. 

Ik probeerde uit te leggen dat dat niet per se mijn ervaring was, maar hij wist het zeker, of ze nou op het podium staan of niet, artiesten denken altijd dat ze het middelpunt van het universum zijn. 

Een paar dagen later was ik bij de tandarts. Ik stond bij de balie te wachten tot de man voor mij klaar was. Hij meldde dat zijn zoon een afspraak om half tien had. De assistente begon driftig op het toetsenbord te slaan en mompelde een paar keer “dat is raar.”

Ik vermoedde dat dit wel even kon gaan duren en ging op het bankje naast de balie zitten. 

De assistente legde uit dat de afspraak van zijn zoon wel in de agenda stond, alleen niet om half tien, maar om half vier. “De afspraak is afgelopen maandag gemaakt door uw vrouw,” voegde ze eraan toe, “misschien dat er iets is misgegaan toen ze dat aan u doorgaf?”

“Onmogelijk,” brieste de man. Hij plofte zijn tas op de grond en begon erin te graven. Alsof daarin het bewijs zat dat zijn afspraak wél nu was. “Vanmiddag heb ik een vergadering en ik heb nu al twee uur vrij genomen, dus dit kan echt niet. Kunt u niet even vragen of mijn zoon tussendoor kan?”

De assistente verdween naar een van de behandelkamers. De man begon te ijsberen en probeerde andere wachtenden aan zijn kant te krijgen. “Dit kan toch niet? Ik heb nog meer te doen vandaag!” 

Iedereen keek stug naar de grond. 

Er kwam een jongen met lang haar binnen. Hij begroette de man vriendelijk en die keek hem verbaasd aan: “Ken ik jou?” vroeg hij. 

De jongen met het lange haar zuchtte en zei: “Ja zeker, ik ben de BSO-meester, ik heb de afgelopen jaren elke dag drie kinderen van je opgevangen.” De man knikte afwezig: “Ja ja natuurlijk, nou ik heb hier dus een afspraak om half tien, maar nu zeggen zij dat het pas om half vier kan!”

Zijn zoon kwam uit de wc met een tandenborstel in zijn hand. “Goed gedaan, we moeten nog even wachten, want ze hebben hier een fout gemaakt, maar de mevrouw van de balie gaat het oplossen.”

De assistente kwam terug en vertelde dat ze haar collega had gesproken die de afspraak had gemaakt en die zei ook dat ze half vier had doorgegeven en niet half tien. Hij bleef door sputteren, maar de assistente was onverbiddelijk; er was nu geen tandarts vrij dus er moest een nieuwe afspraak worden gemaakt. Dat duurde nog tien minuten want bij elke datum die ze voorstelde, ging de man uitleggen waarom hij die dag niet weg kon van kantoor. 

Toen ik eindelijk aan de beurt was, dacht ik: artiesten zullen zichzelf vast af en toe centrum van het universum vinden, maar dat is nog altijd niks vergeleken bij zo’n pedante pannenkoek die op het verkeerde moment bij de tandarts staat.