Column: Schattig aapje

Minke Weeda is directeur van Rotown Rotterdam en showcasefestival Left of the Dial én columnist voor Heaven.

Er is een popjournalist waar ik het vrijwel altijd mee oneens ben. Verder een aardige gast, maar als ik ergens enthousiast over ben, weet ik bijna zeker dat hij het niks vindt. En andersom.

Op één ding na.

Jaren geleden waren we met een gezelschap in Dublin voor de releaseparty van een bepaalde artiest. Om onduidelijke redenen hoorde een bezoek aan de dierentuin ook bij de reis. 

In de dierentuin stond een klein stenen stoeltje. Het bordje dat erbij hing, vermeldde dat het een wensstoeltje was. Kinderen die erop gingen zitten, konden een wens doen en die kwam dan altijd uit.

We stonden met het gezelschap naar het stoeltje te kijken en iemand zei dat het jammer was dat het stoeltje zo klein was dat niemand van ons erop paste.

Toen liep er een oppasser voorbij met een klein aapje op z’n arm. In mijn herinnering was het een baby-chimpansee, maar het kan ook een andere soort zijn geweest. In elk geval was het een bijzonder schattig aapje.

De oppasser liep vlak langs ons en de popjournalist stak zijn hand uit. Het aapje gaf hem meteen een high five en hield daarna zijn hand even vast. Alsof ze samen een geheime handshake hadden. Daarna verdwenen de oppasser en het aapje door een deur uit het zicht.

De popjournalist wees glunderend naar het stoeltje en zei: “Nou, kennelijk hoef je helemaal niet op dat stoeltje te passen.”

Ik heb de popjournalist daarvoor en daarna nooit meer zo enthousiast gezien. En het is ook de enige keer geweest dat ik dat enthousiasme deelde. Een aapje een hand geven is echt duizend keer leuker dan welke releaseparty ook.