Dr. John in staat van genade

Vorige donderdag waren we bij het volledig uitverkochte concert van de New Orleans-legende Dr. John (74) in het Antwerpse Roma. Dr. John - ware naam Mac Rebennack, bijnaam The Nite Tripper - bleek in een staat van genade te verkeren. Het was het beste concert van het jaar.

De groep zette in en Dr. John werd herhaaldelijk aangekondigd als was hij een koning, en dat is hij natuurlijk ook een beetje. En Amerikanen moet je natuurlijk ook geen show leren geven. Iets later kwam hij moeizaam met twee wandelstokken het podium op gewandeld en zette hij al Iko Iko in, een van zijn klassiekers en meteen daarop Qualified.

De Nite Tripper was uitstekend bij stem en de vijfkoppige band zette serieus de swing erin, met natuurlijk de prominente piano van de Dr. – die twee dagen later 74 jaar zou worden– in de hoofdrol. Nog meer schitterende New Orleans music kregen we te horen in Mama & Papa, waarvoor Dr. John de gitaar ter hand nam en ze geen klein beetje deed vlammen. The Monkey Speaks Its Mind was een en al funk, de bas, de piano en de gitaar nog om ter meest. Met St. James Infirmary werd er een eerste keer eer betoond aan Louis Armstrong, de flamboyante en weergaloze bandleider Sarah Morrow op trombone wist ons met een schitterende solo zo te bekoren dat de hele zaal zowat uit het dak ging. Naarmate het concert vorderde waren er steeds meer toeschouwers die onmogelijk nog op hun stoel konden blijven zitten.

Goin Back To New Orleans was nog zo’n klassieker en de sfeer van Mardi Gras was bijna tastbaar, want een überswingende bedoening met nog een kers-op-de-taart drumsolo er bovenop. Tijd voor wat geheimzinnige voodooklanken met gefluisterde zang in Walk On Guilded Splinters / Gris Gris, bluesy nachtmuziek met een donkere ondertoon. Right Place Wrong Time was dan weer een en al swing en uitbundigheid, met een hoog showgehalte op het podium, en veel spelplezier, dat zeker ook. Met Let The Good Times Roll (voor de tweede maal die avond live te horen) werd het tempo nog wat opgedreven en Dr. John had weer de gitaar omgegord voor een ferme solo. Als dat zo doorging zou iedereen gegarandeerd genezen zijn op het einde van de avond.

Eén nummer hadden we nog gemist, bedacht ik op een gegeven moment, doch iets later was daar al Such a Night, het absolute hoogtepunt van het optreden! Zalige muziek die maar bleef duren. Steeds opnieuw werd het refrein hernomen door de naar elkaar grijnzende muzikanten, terwijl de Dr. de honneurs waarnam, handjes gaf aan de toehoorders en uiteindelijk in de coulissen verdween.

Ik stond een beetje perplex, wat een geweldige avond. Na het concert sprak ik met M. die Dr. John zowat 25 (!) maal live gezien heeft en me verzekerde dat dit allerbeste concert was dat hij ooit zag van de Nite Tripper. Het was mooi geweest, heel mooi, en dat zowat twee uur en een kwartier aan een stuk door.