Emmylou Harris en Daniel Lanois: perfect imperfect

Zelden een concert meegemaakt dat zo wrong en tegelijk zo volmaakt was. Emmylou Harris en Daniel Lanois brachten gisteravond hun gezamenlijke meesterwerk Wrecking Ball uit 1995 integraal ten gehore in Muziekgebouw Frits Philips. Niet bepaald het Ryman Auditorium in Nashville, maar een suffe zaal in Eindhoven bij een nondescript winkelcentrum. Nee, de plaats van handeling kon beter. Bovendien bleek de Amerikaanse zangeres zeker in het begin matig bij stem, terwijl de Canadese meestergitarist menige steek liet vallen. En toch stevende dit optreden niet af op een afgang. Sterker nog: de imperfecties maakten het juist memorabel. De zwakten, ook die der bezongen menselijke tekortkomingen, vierden hoogtij in een concert dat het midden hield tussen narratieve liedjes en hallucinerende klankschappen. Het verhaal kreeg vleugels, de muziek werd kosmisch.

Gehuld in een glimmend zwart leren jack en met een hoed schuin over zijn ogen getrokken betreedt Daniel Lanois het podium. Hij neemt plaats achter de pedal steel en verdwijnt volledig in de etherische klanken die hij optrekt. De wereldproducer van gelauwerde albums van U2, Bob Dylan, Peter Gabriel en Robbie Robertson lijkt verzonken in zijn eigen wereld. Pas als hij naar de staande microfoon loopt en zijn elektrische gitaar omhangt kijkt hij schichtig de zaal in. Met aan weerszijden de uit Los Angeles afkomstige bassist Jim Wilson en drummer Steven Nistor uit Detroit gaat hij los. Meteen dreigt hij zich te verliezen in gepiel en gefreak, maar hij blijft binnen de oevers en dienstbaar aan de muziek. Nummers van zijn eigen albums, waaronder het onvolprezen Acadie met The Maker, Still Water en het aanstekelijke Jolie Louise, passeren de revue, al dan niet in duet met Emmylou Harris. Op die debuutplaat en de opvolger For The Beauty Of Wynona klinken Quebec en Louisiana door in met Franglais doorspekte nummers die elementen van traditionele volksliedjes bevatten. De muziek wordt nooit gemakkelijk, er schuurt altijd wel iets. Het mag voor Lanois niet te mooi worden. Die aanpak houdt het spannend.

Na de pauze sluit Emmylou Harris – zilvergrijs, zevenenzestig en betoverend mooi – zich bij het trio aan. Het inmiddels klassieke Wrecking Ball, dat Daniel Lanois produceerde en voor hemzelf geldt als zijn beste – wordt integraal uitgevoerd. Telkens met die bezwerende gitaarklanken en die zangstem, die ijler en heser dan normaal juist in haar beperkingen excelleert. Wrecking Ball live klinkt als een ode aan de schoonheid van het langzame verval. Harris doet het die avond zonder teleprompter, omdat alles naar eigen zeggen nog helemaal in haar hoofd zit. Alles klopt aan haar présence. Als ze onbedoeld zacht met de hakken van haar kekke laarsjes op het podium klakt, klinkt dat als muziek in de oren. Fouten blijken bij dit paar apart fenomenaal. Perfecte imperfectie. Je zit op het puntje van je stoel met de vraag wanneer de onvolkomenheden verworden tot echte blunders. Maar dat gebeurt niet, deze muziek ontregelt vaststaande verwachtingen en ontgrendelt de deur van de ziel.