Het soulvolle Lake Street Dive

Lake Street Dive is hot in de Verenigde Staten. Het soulvolle kwartet speelt er in zalen voor 2000 man of meer. In Europa schitteren ze vooralsnog op de kleine podia, voor zo lang als dat duurt.

Ze zien de lol er wel van in, de vier eindtwintigers die al tien jaar samenspelen nadat ze elkaar op het conservatorium in Boston hadden leren kennen. Ze zien het niet als een stap terug, ze hebben de Verenigde Staten al vier keer doorkruist en zowat in elk café gespeeld dat ze onderweg tegenkwamen. De eerste jaren was dat meer voor de lol, maar sinds een jaar of vier pakken ze het serieus aan. Twee mannen, twee vrouwen, allen ook liedjesschrijvers.

Contrabas en drums en een gitarist die vaak ook de trompet ter hand neemt, zorgen voor een niet alledaags geluid, dat na uitstapjes richting jazz en bluegrass nu zijn vorm te heeft gevonden in soulvolle pop die doet denken aan Dusty Springfield en Motown. Hun clip op YouTube met de cover I Want You Back van The Jackson 5 is al bijna twee miljoen keer bekeken.

De ware blinkvanger van Lake Street Dive is zangeres Rachael Price, een bevallige verschijning met een dijk van een stem. Iemand die zich met hart en ziel inleeft in de liedjes om ze met een jazzy frasering tot leven te brengen.

Het recent verschenen Bad Self Portraits is niet het debuut van het viertal, maar wel het eerste album dat breed wordt opgemerkt. Rolling Stone stak de loftrompet, het viertal verscheen in landelijke televisieshows. T Bone Burnett nodigde de band uit voor de revue die hij organiseerde in de slipsstream van de Coen-film Inside Llewyn Davis.

Het publiek in Bitterzoet, de veredelde bar in Amsterdam die dienst doet als dependance van Paradiso, klapt de handen stuk. De band is live nog sterker dan op het album. Bovendien is er het besef dat dit weleens de laatste keer kan zijn geweest om Rachael Price, Mike Olson (gitaar, trompet), Bridget Kearney (contrabas) en Mike Calabrese (drums) van zo dichtbij te aanschouwen. Hoewel… de groep ontleent de naam niet voor niets aan de dive, een kleine soms wat louche bar, waar altijd ook wel een podiumpje is waar een bandje staat te spelen. Calabrese: “We halen onze energie uit optreden. Voor hoeveel mensen maakt ons niet uit.” Olson: “Maar het is wel fijn als je na tien jaar eens wat meer mensen bereikt.”