ISHA VOELT ZICH THUIS

Soms kan een platenzaak worden omgetoverd tot een gezellige huiskamer waar ook gedanst wordt. Dat gebeurde tijdens de albumpresentatie van ISHA in Concerto, Amsterdam. De winkel was sfeervol aangekleed, met gedempt licht en een ambiance die doet denken aan moderne dansgelegenheden. En er werd gedanst door de bezoekers.

Tekst Michel Rodrigues

De Amsterdamse zangeres ISHA slaagt erin haar publiek mee te nemen in haar muzikale wereld die voortkomt uit een mix van jazz, dance en elektronische muziek, maar op haar debuutalbum Feel At Home geeft ze daar ook een duidelijk popkarakter aan. Het levert niet alleen spannende muziek op, ook het persoonlijke verhaal achter het album is interessant. Na haar opleiding aan het Conservatorium van Amsterdam, waar ze zich richtte op Electronic Music, vertrok ISHA naar Londen. Ze ging op zoek naar wat haar inspireerde: een liefde voor elektronische muziek, dance, jazz en soul. In Londen ontdekte ze niet alleen nieuwe muzikale mogelijkheden, maar ook meer over zichzelf. Voorafgaand aan de albumpresentatie sprak ik haar over haar liefde en toewijding voor muziek, de rijkdom en openheid van het Londense muziekleven en vooral over haar persoonlijke ontwikkeling.

Ik heb alles zelf gedaan

Concerto is een vertrouwde plek voor ISHA. Opvallend is hoe ontspannen ze tijdens het gesprek is. Ze komt zelfbewust over. Toch waren er de nodige twijfels. “Ik denk dat ik van nature bescheiden ben en het moeilijk vind om echt voor mezelf te gaan staan. Het verschil nu is dat ik heel trots ben op het album. Ik heb alles zelf gedaan. Dan is het makkelijker om erover te vertellen. Bij de twee ep’s die hieraan voorafgingen, was ik meer de producer en werkte ik met andere vocalisten.”

ISHA noemt haar muzikale ontwikkeling ‘redefining jazz electronic sounds’. “Mijn muziek is heel erg een fusion van genres. Er zit jazz in, maar ook disco. Mijn grote invloeden zijn Tom Misch, Parcels en Franc Moody, met wie ik ook heb gespeeld. Het zijn allemaal mannen, dus ik mis een beetje het vrouwengeluid en het queer geluid.” Tegelijkertijd geeft ISHA het genre een eigen gezicht en voorziet ze het van een meer uitgesproken indiekarakter. “Dat is wel een nieuwere ontwikkeling. Dat komt zeker doordat ik meer nummers vanuit tekst ben gaan maken. In sommige nummers wilde ik mijn kwetsbaarheid meer uitdrukken. Daardoor kregen de songs meer een randje. Dat openbaart zich in een wat rauwer en analoog geluid, met af en toe wat distortion. Samen met Maxie, mijn drummer, vond ik deze weg heel interessant.”

De ontdekking van het schrijven van teksten

Dat het schrijven van teksten daarin een belangrijke rol speelt, heeft ISHA aan het denken gezet. “Voorheen schreef ik veel minder tekst. Als je veel disco hoort, is het soms vrij oppervlakkig: we hebben het leuk samen, we dansen op de dansvloer. Ik wilde juist die twee werelden met elkaar verbinden: dat je het leuk kunt hebben en kunt dansen tijdens mijn show, maar dat er tegelijkertijd gevoel en betekenis in zit.”
Het album is een nieuwe stap in haar artistieke ontwikkeling. Ook het maakproces verliep anders dan voorheen. “Vorig jaar ben ik op reis gegaan naar Peru. Overal waar ik naartoe ga, neem ik instrumenten mee. Voor het eerst van mijn leven deed ik dat nu niet. Daardoor ben ik heel veel gaan schrijven. Er kwamen allerlei ideeën voort uit teksten. Thuis ben ik die muzikaal gaan uitwerken. In Peru schreef ik losse ideeën op servetjes en papiertjes. Die propte ik vervolgens in mijn tas, maar een deel daarvan ben ik natuurlijk ook weer kwijtgeraakt. Dat loslaten is zeker bepalend geweest voor wat dit album uiteindelijk is geworden.”

Londen als muzikale vrijpaats

Veel jonge muzikanten bouwen eerst een carrière op in Nederland en zoeken daarna hun weg naar het buitenland. Voor ISHA liep dat anders. “Na mijn tijd aan het conservatorium wilde ik naar Engeland. Het soul- en jazzgeluid is daar veel groter en vernieuwender. Ik heb mijn hele leven in Amsterdam gewoond, ik wilde graag iets anders meemaken. Ik ben gegaan met het idee: ik ben er drie maanden en dan ga ik weer terug. Inmiddels zijn het al drieënhalf jaar. Het is gewoon een heel leuke stad. Mensen zijn er iets opener. Ik vond het in Amsterdam lastig om voet aan de grond te krijgen. In Engeland lijkt er meer ruimte te zijn voor dingen. Als ze je muziek leuk vinden, wordt die bijvoorbeeld op de BBC gedraaid.”

Al snel leert ze mensen kennen binnen de Londense muziekscene. “Het was allemaal heel bijzonder toen ik mijn eerste ep uitbracht bij Juicebox, een klein label. Zij doen ook het management van Franc Moody. Dat was de eerste band waar ik vanaf mijn vijftiende naar luisterde. Ik vond hun geluid heel interessant. Vervolgens mocht ik met hen mee op tour.”

Daarna werd ISHA uitgenodigd door Tom Misch en Jordan Rakei voor een schrijfkamp. “Dat was het Wildflower Project, waarin gevestigde artiesten hun manier van werken deelden met een nieuwe generatie muzikanten. Een hele week zat ik met hen in de studio om muziek te maken en masterclasses te volgen. Ook de mixing engineer van Olivia Dean was erbij. Heel grappig: aan de ene kant is Londen heel groot, maar aan de andere kant ook heel klein, omdat iedereen elkaar kent. Iedereen is heel open en heeft die houding van: we gaan gewoon muziek maken. Zonder dat er meteen doelen worden gesteld. Dat maakt het heel leuk en spannend.”

Als producer en dj stond ISHA al in de spotlight, maar live spelen gaat voor de zangeres nog een stap verder. “Aan de ene kant voel je zenuwen en voelt je hele lichaam alsof je in een vreemde staat verkeert. Vaak kun je van tevoren gewoon niet eten. Het is een heel bijzonder gevoel. En daarna zit je op een soort cloud nine. Soms besef je ineens dat je je eigen muziek live kunt spelen, waar je zo lang en hard aan hebt gewerkt. Dan is het ook heel fijn als er een drummer naast je staat, zoals Maxie Cheer, met wie je die energie kunt delen en op elkaar kunt bouwen.”

Album als afspiegeling van zoektocht

In een eerder interview vertelde de zangeres dat ze zichzelf onderweg was kwijtgeraakt. Op de vraag of ze nu weet wie ze is, antwoordt ze vol overtuiging: “Ik heb mezelf zeker gevonden. Dat hoor je ook in het album. In het openingsnummer Bottled ben ik mezelf heel erg kwijt, terwijl ik in het laatste nummer, Won’t Go Back, eigenlijk heel erg trots ben op wie ik ben en wat ik heb gevonden. En daar wil ik heel graag blijven. Aan het einde van het album zit ook meer warmte; de eerste nummers zijn wat meer gestript.”

In Londen voelt ze zich heel erg thuis. Haar debuutalbum is daardoor ook een persoonlijke plaat geworden. “Ik ben hierin veel dieper gegaan dan met mijn vorige ep’s. Het voorbereidende proces was veel langer. Het voelt alsof ik er heel lang mee bezig ben geweest. Het werkelijke muziek maken heeft een jaar geduurd. Het heeft me veel tijd gekost om goed uit te drukken wat ik wilde zeggen. Door het schrijven van een aantal nummers had ik ook ineens gesprekken over onderwerpen die ik eerder niet wilde aangaan.”

In de song Forever Sixteen komt haar perfectionisme aan de orde: My greatest fear is imperfection, giving wrong answers. “Ik ben heel perfectionistisch. Ik denk dat ik dit, hoe ouder ik word, steeds meer kan loslaten. Als kind wilde mijn ouders niet belasten. Ik vond mezelf niet goed genoeg. Ik had de lat voor mezelf heel hoog gelegd. Ik herken het nog steeds wel in mezelf, soms in kleine dingen, bijvoorbeeld wanneer ik Engels praat. Door dit op te schrijven en in een nummer te verwerken, helpt het mij om het uit te spreken en daardoor te accepteren.”

Het debuutalbum vormt het begin van haar muzikale en persoonlijke ontwikkeling: van wie ze is als muzikant tot wie ze is als mens. Ook dat ziet ze als een proces. “Over wat hierna komt, denk ik ook na. Ik heb nog niet een hele vaste vorm. Voor dit album ben ik heel diep in mezelf gaan graven en heb ik veel alleen gewerkt, in mijn slaapkamer. De volgende stap is toch meer naar buiten kijken en nog meer met anderen werken. Dit album was heel zang-heavy, dus daarin ben ik ook steeds meer mijn weg aan het vinden. Misschien wordt het iets ‘activistischer’. In sommige opzichten heb ik dat op dit album al gedaan, maar wel wat subtieler. Het is de eerste keer dat ik over mijn queerness praat. Met dit album heb ik heel erg geleerd om te gaan staan voor wat ik denk en wie ik ben.”

Hoewel ISHA volledig is ondergedompeld in muziek, is er een ander onderwerp waar ze zich in de toekomst graag mee wil bezighouden. “Muziek staat bij mij wel voorop. Maar het klimaat is iets waar ik van jongs af aan al mee bezig ben. Toen ik zeven was, heb ik ooit een website gemaakt voor jongeren om ideeën te ontwikkelen en die te koppelen aan bedrijven. Daar ben ik lang mee bezig geweest. Dan komen er andere dingen op je pad. Ik hoop dit ooit nog eens met elkaar te verbinden, misschien iets met geluid of sampling. Ik vind het lastig om dit nu al te duiden, maar daar zou ruimte voor kunnen zijn in volgende projecten.”