Jasmine Jethwa opent haar hart

De Engelse zangeres Jasmine Jethwa is vooralsnog een goed bewaard geheim, maar waarschijnlijk niet voor lang. Vorig jaar speelde ze in Cinetol in Amsterdam. Onlangs zag ik haar weer tijdens SXSW in Austin, waar ze optrad als een van de afgevaardigden van de British Music Embassy, het instituut dat Britse muziek internationaal promoot.

Door Michel Rodrigues
 
Haar optredens vielen op: een zangeres met een onbevangen uitstraling en een engelachtige stem, met af en toe een trilling die door merg en been gaat. Voor haar waren de optredens in Austin een beproeving: hoe houd je je staande tussen zoveel muzikanten die zichzelf willen laten zien? Dan moet je vertrouwen op wat je zelf kunt, op je eigen muziek. Dat is je houvast.

Inmiddels zijn we drie maanden verder en is inmiddels haar debuutalbum A Girl Who Cried Wolf verschenen. Als independent artiest heeft ze er in alle stilte aan kunnen werken, precies zoals ze dat het liefst doet. Nu het album uit is gaat alles voor haar in een stroomversnelling.
Kort voor de release sprak ik haar. “Ik ben erg nerveus. Het voelt als het eerste echte moment om mijn muziek de wereld in te brengen. Natuurlijk heb ik al eerder muziek uitgebracht, maar met dit album heb ik het gevoel dat ik een eerste paal in de grond heb geslagen. Ik heb nog meer van mezelf in deze plaat kunnen stoppen en mijn hart verder kunnen openen. Dat heb ik verwerkt in de teksten en de muziek. Het voelt echt alsof dit volledig van mij is.”

“Tussen SXSW en nu is er veel gebeurd. Ik heb mijn album afgemaakt en ga in het najaar op tournee. De productie van een album kost veel tijd en je moet nadenken over hoe alles eruit moet zien. Bijvoorbeeld: in de videoclip van Girl Who Cried Wolf is enorm veel tijd gaan zitten. Ik wilde zeker weten dat alles wat ik wil zeggen, in woord, beeld en muziek wordt uitgedrukt. Mijn gevoel van kwetsbaarheid en eerlijkheid is daarin het belangrijkst. Dat is wie ik ben.”

“De albumtitel is geïnspireerd op de klassieke fabel The Boy Who Cried Wolf, over een jongen die steeds roept dat er een wolf is terwijl dat niet zo is. Uiteindelijk gelooft niemand hem meer. Het gaat over het idee dat je denkt de juiste persoon gevonden te hebben, terwijl dat uiteindelijk niet zo blijkt te zijn. Alsof je wacht op iets buiten jezelf. Soms heb je dat niet eens door. Het lied onderzoekt dat gevoel."

De song is ook een reflectie van Jethwa op zichzelf. “Maar dat was in eerste instantie niet het uitgangspunt. Ik had van tevoren een heel duidelijk beeld van hoe dit nummer moest worden. Tegelijkertijd geeft het lied goed weer wat er zich in mijn leven afspeelde. Ik wilde ook de invloed van tarot in dit nummer verwerken. Ik houd van tarot en astrologie; ik leef er een beetje mee. Je begint bij kaart nummer één, The Fool, de vrije geest, en eindigt met The World, de kaart van voltooiing. Dan heb je alle lessen geleerd.”

Wie naar de nummers op het album luistert, merkt dat de zangeres zich behoorlijk kwetsbaar opstelt. “De songs weerspiegelen zeker de fases van mijn leven waarin ik ze heb geschreven. Het gaat om het vinden van mijn eigen weg tussen verwachtingen, veranderingen en het besef dat je soms dingen moet loslaten. Ik word steeds meer vrouw en steeds volwassener. Ik ben op een spirituele manier opgegroeid en denk veel na over dingen. Ik merk dat ik steeds meer naar binnen keer en introverter word. Maar ik probeer me niet te verschuilen achter metaforen.”

De zangeres vertelt dat haar Indiase achtergrond daarbij een rol speelt. “Ik had een heel nauwe band met mijn oma. We keken veel naar Bollywoodfilms en luisterden naar muziek uit India. Lata Mangeshkar is een ongelooflijke zangeres. Mijn songs zijn niet direct terug te voeren op die muziek, maar haar zang is diep gevoeld. Ik voel een sterke connectie met wat zij zingt en vertelt. Hoewel ik de taal als kind niet sprak, voelde ik wel de taal van het zingen en de kracht die daarin zit. Ook het ceremoniële ervan spreekt me aan en dat wil ik graag uitdragen in mijn muziek.”

Jethwa noemt veel invloeden, onder wie Mazzy Star. Tijdens haar optreden in Amsterdam speelde ze een nummer van die band. “Ik heb dat nummer een tijdje niet gespeeld, maar de muziek van Mazzy Star heeft zeker invloed gehad op mijn werk. Het is die lichte touch, de eenvoud van de liedjes, met daaronder een bijna spookachtige onderstroom. Zangeres Hope Sandoval raakt mensen met haar muziek. Dat wil ik ook. Veel van mijn invloeden bevinden zich in dezelfde sfeer: Kate Bush, Tracy Chapman, Sade en David Gray. Maar ook Simon & Garfunkel en Peter, Paul and Mary. Een beetje de oude folkrock.”

Op het podium valt op hoe gracieus Jethwa beweegt en hoe ze met haar handen haar stem en woorden kracht bijzet. Ze lijkt soms op te gaan in haar muziek. Voor haar muzikale carrière hield ze zich intensief bezig met dans. “Ik wil daar nog verder mee experimenteren. Ik weet alleen nog niet precies hoe. Het is wel wie ik ben. Ik ben gewend om me zo te bewegen en het helpt me ook bij het zingen. Van jongs af aan zing ik al, en die bewegingen zijn er onbewust in geslopen.”

Met het album en de tournee in het vooruitzicht lijkt Jethwa zelfverzekerder te zijn geworden en beter te weten welke koers ze wil varen. “Ik heb geleerd te vertrouwen op wat ik kan en doe. In muziek betekent dat dat ik volledig achter de songs moet staan die ik maak. Als de nummers niet aanslaan, ben ik daarvoor verantwoordelijk. Ik kan niemand anders de schuld geven. Ik moet het gevoel hebben dat ik er alles aan heb gedaan. Ik ben enorm trots dat ik dit album heb gemaakt. Het is het beste werk dat ik tot nu toe heb geleverd." Ze zegt het met overtuiging, maar zonder enige arrogantie.

“Ik wil graag autonomie houden over mijn muziek. Ik houd niet van het idee onderdeel te zijn van een machinerie. Ik wil mezelf blijven. Misschien ben ik een perfectionist, maar dat hoort er ook bij als je onafhankelijk wilt blijven. Tegelijkertijd zit er een grens aan perfectie. Je kunt eindeloos blijven sleutelen aan een gitaarloopje of aan de scherpte van een zangpartij. Het gaat uiteindelijk niet om beter, maar om wat het beste past. Ik streef ernaar dat zoveel mogelijk beslissingen van mijzelf zijn. Het gaat mij nog steeds om authenticiteit.”

“Er is een constante behoefte om mezelf uit te drukken. Ik wil muziek maken, songs schrijven, optreden en touren. Ik vind het heerlijk om in de studio te zijn en te schrijven. Ik beschik over een enorme bron aan ervaringen die ik wil vertellen. Die bron is nog lang niet opgedroogd. Het leven geeft me nog genoeg om over te schrijven, te vertellen en te zingen.”
Volgens Jethwa is dit album bedoeld om mensen te vergezellen, waar ze ook zijn. “Ik heb veel aandacht besteed aan het verwoorden van gevoelens, met woorden, beelden en melodieën. Ik hoop dat de muziek mensen steun biedt, vertrouwen geeft of hen helpt door een moeilijke periode heen te komen. En dat ze de nummers uiteindelijk hun eigen betekenis kunnen geven.”