Kristin Hersh - Sugar On Blackstone

Fire

Een jaar geleden schreef ik bij de laatste plaat van Hersh’s Throwing Muses het volgende: Het is onmogelijk om de logica toe te passen op [haar] impressionisme. Het meest interessante (en verrassende!) aan Sugar On Blackstone is dat er ditmaal wel degelijk een structuur te achterhalen valt. Op harde opener Dark Eyed Junco ontwaren we een voorzichtig refrein op een steady drumbeat, en onmiddellijk ervaren we de grote thema’s: gemis, rouw en overgave druipen stroperig uit de speakers. De geknepen stem van Hersh - vaak zo afstandelijk - grijpt je meer dan ooit bij het nekvel, en dat is helaas niet zonder reden: Sugar On Blackstone is een album geboren uit diepe pijn nadat een vriend van Hersh op straat (‘Blackstone’) werd vermoord. En wat kan een mens dan doen? Ze verwoordt het zelf het beste: als we even geen hoop kunnen vinden, dan kunnen we in ieder geval met elkaars liefde die bittere pil wat zoeter maken. Nu is ‘zoet’ een wat flexibel begrip in de muziek van Hersh en haar kenmerkende, potdichte muur van geluid. De baritongitaar beukt log en onverstoorbaar door de nummers, en diepe floortoms stuwen het ritme voort - de combinatie van de twee beweegt zwaar door de plaat in onontkoombare, trage slagen. De tamboerijn ligt belachelijk hard in de mix, maar als de ontroerende strijkers op Ticking inzetten is alles weer vergeven. Sugar On Blackstone is mogelijk hét bewijs dat tragedie richting kan geven aan een mens; zelden klonk de muziek van Hersh zo helder van geest, en zelden was haar voordracht zo doordrenkt van welgemeend bewustzijn. Het album stelt vragen, biedt troost, en geeft - zij het zoetjes aan - hoop in bittere tijden. 

Lenny Vullings