OCOBAR: THE BEST OF ERIC CLAPTON

1978! Terwijl in Engeland en de Verenigde Staten de punkexplosie op uitbarsten staat, loopt een vijftienjarig jongetje door de straten van Schiedam op zoek naar het lokale filiaal van de Free Record Shop. Hij heeft net voldoende geld voor zijn verjaardag gekregen om zijn eerste plaatje te kopen. In de zaak hangt de witte hoesfoto met gitaarhals van Slowhand. Die is voor mij, denkt Cok van Vuuren. Geheel tegen de muzikale stroming in komt hij thuis met een album van Eric Clapton. Wie de man is weet hij op dat moment niet. Elders in het land lopen de broers Bart en Rob Wijtman mee met de fanfare van hun vader. Welkom bij OCOBAR!

Tekst Michael Struis

Tributebands zijn niet zo mijn ding. In popzalen en theaters kan je iedere avond luisteren naar Queen, ABBA, Pink Floyd, The Beatles of The Band. Mij niet gezien. Enige reserves heb ik dus wel voordat ik afreis naar deze avond in Noordwijk.

Waarom ik er toch over schrijf is dat OCOBAR niet voldoet aan de clichés van een tributeband. Ten eerste lijkt zanger, bassist Bart Wijtman totaal niet op Eric Clapton, ten tweede speelt een van de beste Nederlandse gitaristen deze avond de sterren van de hemel en ten derde laat drummer Rob Wijtman nog even horen dat hij in de fanfare de trompettist was. Kortom, OCOBAR geeft deze avond in Noordwijk een twee uur durende muzikale interpretatie van het werk van Clapton.

Het begint klein op dobro en het werk van blueslegende Robert Johnson drukt je meteen als luisteraar dieper in je stoel. De toon is gezet en het driemanschap neemt ons niet chronologisch maar organisch mee door de Clapton-catalogus. Sommige liedjes krijgen een jazzy of een bluesy makeover en andere songs, zoals White Room zijn puur rockend. Dat tekent de veelzijdigheid van de man, maar ook die van de uitvoerders van vanavond in het sfeervolle theater aan zee.

Als Clapton God is, is Cok van Vuuren een aartsengel op gitaar die bijna achteloos als een chefkok in een sterrenrestaurant zijn gitaren (akoestisch en elektrisch) bespeelt. Deze man kan in Nederland gewoon naar de bakker, maar in Amerika zou hij direct worden herkend als een gitaarvirtuoos. De broers Wijtman, de ritmesectie van OCOBAR, mogen hun vingers erbij aflikken, hoewel zij op bas en drums hun mannetje uitstekend staan. Vooral het basspel op het afgekloven Tears From Heaven maakt indruk.

De avond vult zich met muziek van Johnson, J.J. Cale, Derek and The Dominos, Cream en natuurlijk het nodige solowerk van Clapton. Toegift Crossroads bezorgt me kippenvel. De drie muzikanten stappen midden in de rauwe song eruit om het weer heel klein te maken en op een bluegrass wijze te eindigen met opnieuw de dobro, mondharmonica en zang. De cirkel van de avond wordt in een passende Delta blues stijl gesloten. Geen moment heb ik het gevoel gehad bij een tributeband te zijn geweest.

Gezien: donderdag 2 april 2026 in Theater De Muze, Noordwijk.

OCOBAR – Best of Clapton: 16 april in PHIL, Haarlem; 30 april in Schouwburg, Venray; 9 mei in TivoliVredenburg, Utrecht. Raadpleeg hun site voor de hele speellijst.