Orange Skyline droomt hardop: ‘Dreams to Keep’

De Groningse band Orange Skyline laat met hun derde album Dreams to Keep weer van zich horen. En dat klinkt anders dan voorheen. Een gesprek daarover en over Paradiso-fantasieën, burn-outbekentenissen en tomaten op het podium (bijna dan) met de broers Stefan en Niels van der Wielen.

Tekst Steven Walter Foto Bibian Bingen.

“Wat bij mij nog wel op de lijst staat is spelen in de grote zaal van Paradiso. Daar hebben we nog nooit een noot hebben gespeeld. Zelfs niet als voorprogramma. Die droom is er nog altijd”, aldus Niels die samen met Stefan via Zoom praat over de plaat die op 20 februari verschijnt.
De albumtitel vat zestien jaar bandgeschiedenis samen: twee broers die ooit door het laatste Oasis-concert in Nederland werden aangestoken met het muziekvirus. Op weg naar huis droomden zij ervan zelf een band te vormen, ook al hadden ze op dat moment nog nooit een instrument aangeraakt. Begonnen dus vanuit een jongensdroom en nu, tegen alle statistieken in, leveren ze hun derde plaat af. “De meeste bands in Nederland sneuvelen na één album,” merkt Stefan op. “Dat wij er drie mogen maken, is al een droom. En we houden vast aan de dromen die nog openstaan.”

Tijdloze dromen
Voor Stefan zijn dromen meer dan ambitie alleen. “In mijn dromen ben ik soms weer op de basisschool. Of ik zit ineens bij mijn examen Frans – dat zijn meestal nachtmerries”, lacht hij. “Ik heb laatst nog gedroomd dat ik een etentje had met mijn opa, terwijl hij al is overleden. De volgende ochtend bleek het zijn verjaardag te zijn. In dromen is tijd rekbaar. Je kunt iedereen tegenkomen, op elke plek.” Die gedachte sijpelt door in de plaat. Dromen als iets wat je meeneemt in het echte leven. Koestert. Bewaart. Dreams to Keep gaat niet alleen over grote podia en festivalweides, maar ook over het vasthouden van wie je was – en accepteren wie je bent geworden.

Publieksplaat
De nieuwe nummers verschillen hoorbaar van hun voorgangers. “De vorige plaat schreven we in coronatijd”, vertelt Niels. “We hadden geen optredens, dus we dachten: ‘Laten we samen een album maken en dat daarna aan het publiek laten horen.’ Nu is het anders. We hebben veel gespeeld en getoerd. Deze nummers zijn tijdens die optredens ontstaan.”
In plaats van maanden in de studio sleutelen, gooide de band kersverse songs direct de setlist in. Testen, tweaken, opnieuw proberen. “De reacties in de zalen waren heel negatief”, grapt Stefan. “Het aantal tomaten dat we naar ons hoofd kregen was niet normaal. We hebben ervoor maanden tomatensoep van kunnen maken. Geintje natuurlijk.”
Sommige nummers werden tijdens de concerten volledig unplugged gespeeld, omdat ze zo vers waren dat de geluidsman niet wist hoe hij op dat laatste moment nog het optimale geluid moest regelen. “Zo merkten we door de reacties van het publiek dat I Guess I’m Fine dusdanig goed werkte, dat we die als single wilden releasen”, zegt Niels. “Op deze manier neem je het publiek mee in het ontstaansproces. Zij bepaalt een beetje mee welke klank een nummer krijgt.” Die klank schuift richting dansbare pop, zonder dat de rockwortels verdwijnen. “Er zit ontwikkeling in”, meent Stefan. “Maar het moet wel passen in de set. Ik wil niet dat mensen denken: ‘Waar ben ik nou beland?’ Het moet nog steeds als Orange Skyline voelen.”

Geen backing tracks
Orange Skyline is inmiddels een zestal. Naast Niels en Stefan staan op het podium gitarist Sjaak Thissen, toetsenist Jesse Koch, bassist Simon Christiaanse en drummer Mart Brummelkamp. “We zijn een van de weinige bands die niet met een backing track spelen,” zegt Stefan stellig. “Punt.”
Om die nieuwe, volle sound live te kunnen brengen zonder vooraf opgenomen lagen, werden extra muzikanten aangetrokken. “Iedereen speelt anders,” zegt Niels. “Dat levert een nieuw geluid op. Dat is een verrijking.”
Ook oudere nummers worden niet heilig verklaard. “Hoe houd je het fris?” vraagt Niels zich af. “Ik vind het interessant hoe Arctic Monkeys hun oude songs zoals I Bet You Look Good On The Dancefloor steeds anders spelen. Wij blijven ook niet vasthouden aan de vorm.”

Burn-out
Dat loslaten geldt niet alleen muzikaal, maar ook persoonlijk. I Guess I’m Fine ontstond in een periode waarin Niels kampte met burn-outklachten. “Ik hield te veel ballen in de lucht. Werk, een verhuizing, schrijven voor de band, tientallen demo’s die niet enthousiast werden ontvangen... Mijn manier om dat te verwerken was anders gaan schrijven. Persoonlijker.” Opvallend aan het nummer is dat Stefan het zingt in plaats van Niels. “Mensen vinden dat soms gek”, aldus Niels. “Maar ik vind het juist fijn. Hij snapt wat ik schrijf. Het is misschien ook een stukje zelfbescherming.” Stefan knikt: “Een burn-out is een draak die je vaak alleen moet verslaan. Als ik dan op het podium even die bliksemafleider kan zijn, doe ik dat graag. Het was klote om Niels zo te zien worstelen. Maar ik ken hem ook als iemand die altijd weer die positieve stip aan de horizon ziet.” Die openheid markeert een nieuwe fase. “Vroeger wilde ik maatschappij-observerende teksten schrijven, zoals Jarvis Cocker of Ray Davies”, vertelt Stefan. “Slimme popculturele observaties. Zo’n schrijver ben ik nooit geworden. En daar heb ik vrede mee. We schrijven nu dichter bij onszelf. De eerste luisteraar van een demo is altijd de ander; broers die elkaar moeten overtuigen.”

Loslaten
Op 20 februari is het zover. Dan laat de band het album los. “De release van een nieuw album is altijd apart”, vindt Niels. “De avond van tevoren draai ik ’m nog één keer. Daarna is hij niet meer van ons. Dat vind ik gezond. Dan gaat de muziek zijn eigen leven leiden en geven mensen er hun eigen betekenis aan.”

In maart trekt Orange Skyline langs de clubs. Daarna lonkt het festivalseizoen. En ergens blijft die ene droom staan: de grote zaal van Paradiso. Voorlopig is Dreams to Keep het bewijs dat sommige dromen niet vervliegen, maar groeien. Album één werd volgens Stefan “door vier mensen beluisterd”, album twee door iets meer. “Bij ons gaat het alleen maar in stijgende lijn”, zegt hij. En dus droomt Orange Skyline verder. Niet naïef, niet blind, maar met open vizier – en zonder backing track.

Orange Skyline live:
5 maart – Hall of Fame, Tilburg
6 maart – Neushoorn, Leeuwarden
13 maart – Bibelot, Dordrecht
14 maart – Vorstin, Hilversum
20 maart – Volt, Sittard
21 maart – Metropool, Hengelo
26 maart – De Helling, Utrecht