Otis Gibbs, Danny Schmidt & Carrie Elkin

Twee singer-songwriters, drie eigenlijk, tourden afgelopen week door ons land: Otis Gibbs en het echtpaar Danny Schmidt & Carrie Elkin. Maandag 14 september stonden ze in een uitverkocht Meneer Frits in Eindhven. Marc Vos kwam er speciaal voor uit België.

Otis Gibbs

Otis Gibbs situeert zich muzikaal zowat in hetzelfde genre als Townes Van Zandt, Steve Earle en Billy Bragg, en valt ook op door de humor tussen zijn nummers. Hij tourt hier om zijn nieuwe album Souvenirs Of A Misspent Youth voor te stellen en begon met Blue Railroad Train, dat ons al dadelijk aan Van Zandt deed denken. Heel goed dus. Where Only The Graves Are Real ging over uiterlijke schijn, 'plastic people' zoals hij zei.

Tussen de nummers door vertelde Gibbs nu en dan grappige anekdotes, wat het concert nog leuker maakte. Zo werd Small Town Saturday Night over hoe het is om op te groeien in zo een dorp, voorafgegaan door een hilarisch verhaal over zijn nonkel, die hem al heel jong overal meenam om op te treden, maar achteraf wel de centen die Otis verdiende voor zichzelf hield. In dat nummer bleek duidelijk wat een goeie storyteller Gibbs is. Ghosts Of Our Fathers werd hevig en overtuigend gezongen met zijn hese, ietwat rauwe stem, die eigenlijk wel mooi past bij dit soort repertoire. Darker Side Of Me had een prachtig melancholisch kinkende gitaarpartij en leek wel verre familie van het onovertroffen liedje The City Of New Orleans van Steve Goodman.

All Of My Friends Passed Away was een beklijvend nummer, mooi gebracht en meteen ook het hoogtepunt van de korte set. Why do all these good people die young? vraagt hij zich af, in dit toch wel wat aan Steve Earle schatplichtige nummer. De grappig 'georkestreerde' bis Caroline was eveneens een pareltje, maar wel een met een verraderlijk wrange tekst: She keeps all inside, all the pain she has to hide, the boys would stand in line, for Caroline.

Danny Schmidt & Carrie Elkin

Het concert stond aangekondigd als Danny Schmidt met Carrie Elkin als gast, in de praktijk bleek het een mooi duoconcert. Hun prachtige folk klonk af en toe wat zweverig, en de teksten zijn nogal poëtisch, zodat we al eens aan Joni Mitchell en Crosby, Stills & Nash moesten denken, maar referenties als Johnny Cash en Bruce Springsteen waren soms evenzeer op hun plaats. Schmidt's jongste plaat heet Owls, en als je die kocht kreeg je er nog een extra cd bij met mooie akoestische demoversies gezongen door Danny & Carrie. Ik ben er nog niet uit welk van de twee ik het mooist vind.

This Too Shall Pass werd mooi en geaffecteerd gezongen door Schmidt en zijn echtgenote, die er trouwens ook een solocarrière op nahoudt. A Child's Dream werd eveneens door de harmoniezang naar boven getild en het nummer over de grote allesfixer Looks Like God viel op door zijn minder geëigende structuur en een jazzy expressie. Met Faith Will Always Rise maakten ze het zich het bepaald niet gemakkelijk met die hoge zangpartijen, maar het maakte het wel zeer de moeite waard. he Guns & The Crazy Ones hekelde de way too far doorgeschoten wapenproblematiek in de Verenigde Staten over de hekel: Tell me now, where will it end. In het al wat oudere Company Of Friends klonk de duozang bijna als een mooie gospel, en met het nummer Kiss Me Now & Answer Me Tomorrow had Danny ooit op romantische wijze zijn Carrie ten huwelijk gevraagd. Opvallend hoe liefdevol zij hem aankeek tijdens haar partijtje mondharp.

Het op herkenningsapplaus onthaalde Stained Glass is een prachtig traag lied met heel fijne gitaarpartijen en dito zang. Als toegift kregen we 'a sort of secular gospel song' die ook gewoonweg The Gospel Song heette, en door het publiek zo gewaardeerd werd, dat het tweetal moest terugkomen voor een niet geplande bis, en dat werd Blue Old Shirt, een cover van singer-songwriter-icoon Guy Clark.

Danny Schmidt & Carrie Elkin live: zondag 20 september in TOP, Bemmel (bij Nijmegen) en maandag 21 september in Het Witte Paard, Rotterdam.