Sam Amidon: visionair folkie

De Amerikaan Sam Amidon had voor zijn derde concert in C-Mine in Genk de multi-instrumentalist Chris Vattalaro (drum, bas, laptop) meegebracht. Amidon (zang, gitaar, banjo) begon met Walkin’ Boss, ook de opener van zijn jongste album album Lily-O, een bezwerende klaagzang. Het daarop volgende Blue Mountains klonk mooi folky in de stijl van John Martyn, inclusief de speciale effecten die deze laatste ook nogal eens in zijn unieke muziek verwerkt. Tussendoor kregen we nog een grappig verhaal over zijn autorit uit Basel naar Genk eerder die dag, waarbij hij tijdens de hele rit naar ZZ Top had geluisterd, niet meteen muziek waarmee we Sam Amidon zouden associëren.

Het titelnummer van Lily-O werd zeer mooi, goed gezongen en doordrongen van een voelbare melancholie die ons even aan Nike Drake deed denken en ook wel wat aan Isbells. Een knap jazzy tussenstuk ook, met gitaarspel schatplichtig aan Richard Thompson en, wederom, John Martyn. Rain And Snow,toepasselijk in deze tijd van het jaar, was een dreigende murder balladmet het nodige geschreeuw, Future Man was weer zo'n typische oude folkballade, met een atypische titel weliswaar en een prachtig lange banjo-jam.

Way Go, Lily (Sometimes) klonk jazzy met dromerige stemmen die wel wat aan Crosby, Stills & Nash deden denken. En het niveau bleef hoog met I See The Sign, een nummer voor Kirsten Dunst, de hoofdrolspeelster in de filmThe Amazing Spider-Man 2), al snapte ik niet meteen waarom. Maar het was een mooi liedje, met hoge stem gezongen, en dat wel wat bezwerend klonk met dreigende soundscapes en synthpartijen. Amidon gebruikt zijn gitaar zo divers mogelijk, zijn geweldige techniek stelt hem in staat zowat alles te spelen, afwisselend zeer subtiel en soms bijna gewelddadig heftig, en ook wel als voortbrenger van atypische gitaarklanken. En zo komen we uit bij soms experimentele virtuoos Bill Frisell die meedoet op zijn laatste plaat, waarmee de cirkel toch mooi rond is.

Daarna volgden Roll On John, zacht en subtiel, en Your Lone Journey, geschreven door Rosa Lee Watson, de echtgenote van bluegrasslegende Doc Watson, en een aantal jaren geleden ook al superieur gebracht door Alison Krauss & Robert Plant op hun klassieker Raising Sand. Het hoogtepunt van het concert. Als bisnummers kregen we nog Little Johnny Brown, een verzoekje uit het publiek dat onmiddellijk werd ingewilligd door Amidon.

Een knap concert van een eigenzinnig artiest, die zijn eigen pad uitstippelt en de grenzen van de traditionele folk een beetje verlegt. Een citaat uit de Boston Globe op de cd-sticker op Lily-O omschrijft Sam Amidon als ‘part preservationist, part visionary’. Ik zou het werkelijk niet beter kunnen zeggen.