Sido Martens - H.O.E.R.A.

Eigen beheer/www.sidomartens.nl

Ik heb folk/singer-songwriter Sido Martens in het verleden vaker uitgelachen als hij met een stalen gezicht beweerde dat iets zijn laatste plaat/cd zou zijn. Niet dat ik hem nou zo goed ken, maar de drang waarmee hij ieder jaar weer de liedjes moest vastleggen die in hem opborrelden, bewees dat hij die drang niet zomaar van zich kon af zou kunnen schudden. Dat nam niet weg dat toen hij eind 2024 met het rijke Ziezo (75 nummers maar liefst!) zijn definitieve afscheid aankondigde, ik hem toch op zijn woord geloofde. En dan verschijnt een jaar later, alsof er niets gebeurd is, een nieuw album H.O.E.R.A. geheten dat misschien wel de allermooiste is die hij ooit heeft gemaakt. Traditiegetrouw gestoken in een zelfbedacht boekwerkje, een ringmap ditmaal, met alle teksten en foto’s van de muzikanten die hem begeleiden, bewijst Martens zich opnieuw als misschien wel de meest onderschatte singer-songwriter van de Lage Landen. Zijn droge, poëtische liederen volgen dan wel veelal een herkenbaar stramien, door ze telkens weer net even anders in te vullen door een of enkele van een vijftal gewaardeerde gastmuzikanten, geeft Martens de twintig liedjes van H.O.E.R.A. toch allemaal hun eigen gezicht. Aan het begin van zijn carrière mocht Martens als lid van Fungus meteen zijn grootste succes hebben gekend, sindsdien is zonneklaar dat hij geen muziek maakt voor het applaus, maar uit een innerlijke drang die sterker is dan hijzelf en hem ooit tot erkend Nederlands cultureel erfgoed zal doen behoren, al betwijfel ik of hij dat zelf bog ooit zal meemaken.

Pieter Wijnstekers