The Del Fuegos 2.0

The Del Fuegos maakten in de tweede helft van de jaren tachtig furore in navolging van illustere labelgenoten als The Blasters, Green On Red, The Gun Club, Los Lobos en The Chills. In ons land kwam dat meer door hun uitstekende platen dan door hun optredens. Want de groep was hier precies één keer te zien, op 2 februari 1986 in Paradiso. Niet veel later spatte de band rond de broers Dan en Warren Zanes uiteen. Inmiddels zijn ze weer herenigd en doen ze ook ons land aan.

Tekst Eddie Aarts
 
Dan Zanes maakte na het uiteenvallen van de band onder de naam Dan Zanes & Friends samen met zijn vrouw Claudia en anderen minstens een dozijn albums die men in Amerika classificeert als ‘Children’s Music’. Maar verwar dat niet met ‘kinderplaten’. Ze worden hogelijk gewaardeerd. Onder de ‘friends’ treffen we illustere namen als Lou Reed, Nick Cave en Natalie Merchant.
Warren Zanes maakte vooral naam als biograaf van Tom Petty en als auteur van Deliver Me From Nowhere, een indringend verslag over Bruce Springsteens artistieke worsteling ten tijde van het album Nebraska. Het is recentelijk succesvol verfilmd.
 
Dan Zanes: “We hebben inmiddels allemaal een heel goed leven geleid en dingen bereikt. De vriendschap is er nog altijd en dus is de reünie gewoon een mooi avontuur. Claudia doet bovendien nu mee en zij voegt een uitstekende extra zangstem toe. We spelen alweer een poosje en ontmoeten fans die ons destijds al volgden. Dat is fantastisch. Nostalgie wordt nogal eens verguisd, maar teruggaan in de tijd en dingen herbeleven vanuit een huidig oogpunt is waardevol. En de kans krijgen om dat te doen is hoe dan ook een godsgeschenk.”
 
Warren Zanes: “Er zijn Amerikaanse muziekgenres waarin je oud kunt worden. Waarin dat zelfs wordt verwacht. Neem countryartiesten als Johnny Cash of gospelgroepen. Die worden verondersteld te zingen tot het eind van hun leven. Toen bleek dat de Stones gewoon stadions bleven uitverkopen, won dat idee ook in rock-’n-roll terrein. Maar er gebeurt natuurlijk wel iets. Wanneer je George Jones als jonge vent met een crew cut ziet zingen en je vergelijkt dat met de manier waarop hij hetzelfde liedje dertig jaar later zingt, dan kun je vaststellen dat de betekenis erachter wel degelijk is veranderd. Wij krijgen de kans om dat op onze eigen bescheiden manier ook te ervaren. Mijn vriendin kende The Del Fuegos 1.0 helemaal niet. Maar zij verbaast zich geregeld over hoe jong we waren en hoe smachtend we zongen over meisjes en zo. Ze vraagt wat ons in ’s hemelsnaam bezielde. Voor ons was dat ook rock-’n-roll.”
 
Dan Zanes: “Terwijl onze leeftijdgenoten naar Led Zeppelin en Bad Company en ander materiaal uit de zeventig luisterden, stemden wij vooral af op radiostations die oldies draaiden. Plaatjes van The Flamingos, The Cadillacs en The Spaniels. Hartstikke gevoelige muziek. Volgens mij is het een uitstekende manier om als jongeman je gevoelige kant te ontdekken. Een prachtkans om níet zoveel branie te hebben en samen met gelijkgestemden te ontdekken dat je zulke muziek kunt maken zonder er minder mannelijk op te worden. Integendeel zelfs. En genres als de doowop die we van huis meekregen, maken het heel makkelijk dat soort dingen te uiten.”
 
Zoals vaker blijkt de impact van The Del Fuegos na een korte maar hevige carrière en een bescheiden oeuvre, groter dan je misschien zou verwachten. Warren Zanes geeft een mooi voorbeeld. “Dans dochter Anna is hoofdredacteur bij Alternative Press. Ze interviewde ooit Green Day en toen die jongens ontdekten wie haar vader was bleken ze enorme fans. Dat verrast me steeds weer. Je gaat ervanuit dat je wel zo ongeveer vergeten bent, niet meer ter zake doet. Maar muziek wordt doorgegeven, zoals dat altijd al gebeurde. Een oudere zus van [Green Day zanger] Billie Joe Armstrong liet ooit een van onze platen aan haar broertje horen. Muziek gaat nog steeds van hand tot hand. En we zijn zo blijkbaar in wat interessante handen beland.”
Lachend vult Dan aan: “Die zus had ons ooit ontmoet na een concert in San Francisco en ze vond ons oké omdat we, zoals zij het noemde, geen varkens waren. Dat was ook wel goed om te horen, hahaha! Blijkbaar gedroegen we ons wel netjes. Maar van mijn dochter hoor ik vaker dan verwacht dat mensen konden volgen wat we destijds deden.”
 
Een poosje geleden nam de band de allereerste single opnieuw op en terwijl Warren een verhaal daarbij voorbereidde, bleek dat onder meer Robert Plant en Sam Philips van Sun Records een exemplaar van het origineel hadden. “Er werden destijds 2000 plaatjes geperst en eentje belandde in Memphis bij Sam en een andere in Wales, waar Robert woonde. Dat vind ik het mooie van kunst. Of je muziek, een schilderij of een boek maakt, het vindt een eigen weg in de wereld. Daar heb je nauwelijks invloed op. Je kunt nog lang verrast worden als je ontdekt wat het teweeg heeft gebracht.”
 
Ook in Nederland was de impact van The Del Fuegos beperkt, maar zeker hun eerste en tweede album, waarvan de single I Still Want You even in de tipparade bivakkeerde, maken nog altijd enthousiasme los. Het plaatje eindigde ook tamelijk hoog in de jaarlijst van Vara’s Verrukkelijke 15.

De broers Zanes biechten op zich weinig te herinneren van de enige keer dat ze in Amsterdam speelden, maar hun bezoek aan de stad zelf is ze beslist bijgebleven.
Warren: “We hebben nooit onder stoelen of banken gestoken dat onze moeder thuis wat wiet had groeien, maar we verschilden weinig van andere toeristen die in Amsterdam arriveerden. En dus wilden we zo snel mogelijk wat spacecake bemachtigen. Zo kwamen we erachter dat we in een soort chocoladefabriek van Willy Wonka waren terechtgekomen. Van té veel snoep word je ziek. Het is volgens mij dus beter als zoiets illegaal is”, grinnikt hij.
 
Als wijzere en ervarener mannen komen The Del Fuegos dit jaar terug naar ons land. Op woensdag 10 juni speelt de groep in het Zonnehuis in Amsterdam. Wie ze daar misloopt krijgt een tweede kans op 7 november tijdens Take Root in Groningen.